Monboy01's Blog

เรื่องแมวๆ

2010-10-01T05:44:00.003+07:00

 
จะกล่าวถึง นู๋วิฬาร์ ผู้น่ารัก  

  เฝ้าใฝ่ฝัก ปักใจ ในเวหา  

  ยามว่างว่าง มักนั่งจ้อง ท้องนภา  

  มองวิหค นกกา บินท้าลม 

  แมวตัวน้อย หมกหมุ่น ครุ่นเคร่งคิด  

  โอ้ชีวิต หนอชีวิต แสนขื่นขม 

  ทำได้เพียง มองเวหา นั่งตากลม  

 (ทายซิต้องอ่านว่าอะไร ตา-กลม หรือ ตาก-ลม เอ่ย)

  แสนระทม ตรมจนจุก ทุกข์ของแมว 

  อยากจะบิน ให้ได้ ใจจะขาด  

  นึกพลางปาด น้ำที่มา คลอตาแป๋ว  

  ยกขาหน้า มาซับ น้ำตาแมว  

  พลันได้ยิน เสียงแว่ว มาแต่ไกล 

  "เจ้าแมวน้อย เหตุไฉน จึงใฝ่ฝัน"  

  "ในสิ่งอัน วิปริต ผิดวิสัย"  

  "แมวกับนก เจ้าก็รู้ อยู่แก่ใจ"  

  "ว่าไม่มี ส่วนใด ที่คล้ายเคียง" 

  แม้ว...เอ้ย...แมว ได้ฟัง ช่างหงุดหงิด  

  มองทุกทิศ ทั้งซ้ายขวา หาต้นเสียง  

  อยากรู้ว่า ใครที่มา ส่งสำเนียง  

  อยากจะเถียง ให้รู้สึก สะอึกไป 

  พลันปรากฏ เทวดา เบื้องหน้าหนวด  

  อายุรุ่น คุณทวด เห็นจะได้  

  ความรู้สึก เคืองโกรธ จึงลดไป  

 ด้วยเกรงใจ เทพไท้ วัยชรา   

  ทั้งผิวเปน สีทอง ส่องวิบวับ  

  ระยิบยับ แวววาว เปนหนักหนา  

  ทั้งหนวดเครา สลวยขาว ยาวเปนวา  

  ทั้งหน้าตา เยือกเย็น สมเปนเซียน 

  ดูเผินเผิน แม้จะ คล้ายตาแป๊ะ  

  ไม่มีแกละ ไม่มีจุก ผมเกลี้ยงเศียร  

  แต่ดูแล้ว แน่ใจ ไม่ใช่เกรียน  

  แมวตัวจ้อย จึงเนียน เปลี่ยนท่าที 

  "อ๊ะท่านเทพ เทวา ผู้น่าไหว้"  

  "ท่านมาได้ อย่างไร ไฉนนี่"  

  "สัตว์บนโลก มากมาย หลายชีวี"  

  "กลับมานี่ หรือไม่มี อะไรทำ" 

  ได้ยินแมว เอ่ยมา ช่างน่าโกรธ  

  รอยยิ้มหด เทวดา เริ่มหน้าคว่ำ  

  "เอ๊ะอ้ายนี่ พูดจา พาระกำ"  

  "ข้าแค่มา ไต่ถาม ความเปนไป" 

  "เห็นเจ้ามา ตั้งแต่ ยังแบเบาะ"  

  "ยังปากเปราะ ปากแมว แก้ไม่หาย"  

  "แต่จะยอม อ่อนข้อ พออภัย"  

  "ด้วยเจ้ายัง เยาว์วัย ไร้ปัญญา" 

  เทวดา ด่าเสร็จ ก็เซด(said)ต่อ  

  "มีอะไร อยากขอ ข้าไหมหวา"  

  "ไม่ต้องอาย เร่งบอก ออกวาจา"  

  "ที่ข้ามา เพราะเห็นเจ้า เศร้าโศกี" 

  สัตว์หน้าเหมียว ได้ฟัง ก็นั่งนิ่ง 

 แม้ใจจริง อยากติดwing เช่นปักษี

  แต่ก็ยัง หวาดหวั่น ในฤทธี  

  หากบินได้ ร่างกายนี้ คงเปลี่ยนไป 

  "ท่านเทพจ๋า ขอแมว ถามสักหน่อย"  

  "ช่วยเสกปีก อันน้อยน้อย ให้ได้ไหม"  

  "ส่วนร่างกาย อุดมขน อย่าได้กลาย"  

  "โปรดคงไว้ พร้อมปีกใหม่ ให้น่าดู" 

  เทวดา ทรงฤทธา ก็ว่าง่าย  

 (แต่งมายาวละ ว่าง่าย ๆ งี้แหละ จะได้จบซักที -*- )
 

  "เมื่อขอมา ก็จัดไป กุ๊กกุ๊กกู๋"  

  ร่างแมวหม่าว แปรเปลี่ยน  จู้ฮุกกรู     

 (ส่อถึงความมึน...หาคำไม่ได้...เริ่มซี้ซั้วใส่...-*- ) 
 

 ปีกหนึ่งคู่ ปรากฏอยู่ ข้างลำตัว
 

  ร่ายเวทย์เสร็จ เทวดา ทำท่าคิด  

  " มันคาใจ นิดนิด ให้ปวดหัว  "  

  "เจ้ามีแมว แต่มีปีก แปลกน่ากลัว"  

  "ข้าไม่ชัวร์ เรื่องชื่อเจ้า เอาอย่างไร" 

  "จะเรียกแมว เจ้าก็ ดันมีปีก"  

  "จะเรียกนก ก็ผิดอีก ใช่ที่ไหน"  

  "จะเรียกแม้ว ก็แปลก ๆ ตะหงิดใจ"  

  "เรียกอย่างไร จะให้ ฟังเข้าที" 

  เทวดา เก่งคาถา แต่หัวทื่อ  

  นั่งคิดแซ่ คิดชื่อ อย่างเต็มที่  

  แมวไม่เชิง นกไม่ใช่ อะไรดี  

  ลองทายซี มีหนึ่งชื่อ คืออะไร...  

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

  ถึงมีปีก แต่หน้าเล่า มีเค้าอยู่  

  พอจะรู้ ว่าครั้งหนึ่ง เคยเปนไผ  

  มีรูปร่าง อย่างแมว ให้เข้าใจ  

  เทพช่วยเสก จึงบินได้ เท่ไม่เบา 

  ต้นกำเนิด นั้นเปน เช่นว่านี้  

  นามที่มี จึงไม่เหมือน กับใครเขา  

  มีชื่อสัตว์ สองชนิด มาคิดเกลา  

 เป็นชื่อใหม่ เก๋าเก๋า "นกเค้าแมว"

......เมี้ยว......

...จบจ้า...

ปล. เรื่องที่มาของนกเค้าแมวนี่...ผมมั่ว

ปลล. รูปนี้ มันเป็นนกอะไร ผมก็ยังไม่รู้เลย คงเป็นนกเค้าแมว ล่ะมั้งนะ นกฮูก ต้องมีหูสิ(T^T)

ว่าด้วยวรรณะต่าง ๆ ใน MSN

2010-08-24T14:29:00.003+07:00

แถลงการณ์...

จากการวิจัยโดยสถาบัน MOE (Monboy01’s Online research Edition)

พบว่ายังมีการแบ่งแยกชั้นวรรณะอย่างชัดเจนในประเทศ MSN

โดยจะมีการแบ่งแยกเป็นสี ๆ และมีการจำกัดสิทธิเสรีภาพ ภราดร+นาตาลีภาพ ดังต่อไปนี้...

ว่าด้วยวรรณะต่าง ๆ ใน MSN

วรรณะที่ 1 วรรณะ Offline

สีประจำวรรณะ ... สีเทาออกดำ ๆ

ลักษณะของคนในวรรณะ ...จะถูกกระทำเหมือนคนไม่มีตัวตน ชวนใครคุยก็ไม่มีใครคุยด้วย ถูกเหยียดหยามเหมือนเป็นอากาศธาตุ ปกติเป็นวรรณะที่ไม่มีปากเสียง มักถูกด่าหรือถูกพูดใส่อยู่ข้างเดียว คนในวรรณะนี้หลาย ๆ คนมักไม่ได้อยากเกิดมาอยู่ในวรรณะนี้ แต่บางคนก็ชอบที่จะทำตัวกลมกลืนไปอยู่ในวรรณะนี้ เพราะเจ้าหนี้หรือคู่กรณีมักจะหาตัวไม่เจอ เพราะเห็นเป็นออฟไลน์ แต่ทั้ง ๆ ที่ตัวเองแฝงอยู่ในวรรณะออฟไลน์ กลับสะกิดทักเพื่อนยิก ๆ ก็มี

ปมด้อยของวรรณะ ... บางครั้งอุตส่าห์ไปชวนเพื่อนคุย เพื่อนก็หาว่าเป็นผี หรือนึกว่าข้อความที่ส่งมาเป็น Dying Message เพราะพอคลิกไปดู ตัวคนส่งก็เป็นสีดำไปซะแล้ว เลยไม่กล้าตอบกลับ ทั้งการตอบกลับคนที่อยู่ในวรรณะออฟไลน์จะยิ่งทำให้พวกออฟไลน์เทียมเกิดความเคยตัว ไม่ยอมกลับมาอยู่ในวรรณะตัวเอง จึงทำให้วรรณะนี้ไม่ค่อยมีคนอยากคุยด้วย

ปมเด่นของวรรณะ ... เป็นวรรณะนินจา มีวิชานินจาสืบทอดมาหลายชั่วโคตร สามารถชวนคุยหรือด่าแล้วหนีได้อย่างแนบเนียน จริง ๆ ก็นั่งอยู่หน้าจอ แต่หลอกด่าชาวบ้านฟรี เค้าก็นึกว่าเป็นวรรณะออฟไลน์ เลยไม่โต้ตอบ อีกทั้ง วรรณะนี้ยังมีระบบป้องกันไวรัส Nudge ได้อย่างชะงัด ไม่มีใครสามารถแพร่ไวรัส Nudge ใส่ได้ เพราะถ้าใครกด Nudge ใส่วรรณะนี้ จะมีข้อความจากทางการขึ้นมาเตือนทันที ว่าเป็นวรรณะออฟไลน์ Nudge ไม่ได้ โดยเฉพาะในรัฐธรรมนูญฉบับล่าสุด เปลี่ยนแปลงกฏหมายใหม่ ทำให้ปุ่ม Nudge ตรงหน้าต่างที่ใช้ปฏิสัมพันธ์กับวรรณะออฟไลน์กลายเป็นสีเทาและไม่สามารถกดได้โดยอัตโนมัติ

...แต่ถึงกระนั้น วรรณะออฟไลน์กลับเขย่าชาวบ้านได้ เล้ว...เลว (=*=)

วรรณะที่ 2 วรรณะออนไลน์ผ่านมือถือ

สีประจำวรรณะ ... สีเขียว (แต่จะมีการแปะข้อความประจำตัวไว้เพื่อบ่งบอกว่าเป็นวรรณะมือถือ)

ลักษณะของคนในวรรณะ ...เป็นวรรณะที่ไม่ค่อยมีปากเสียงในสังคม พูดน้อย และมักพูดเท่าที่จำเป็น ไม่ใช่พูดไปเรื่อย รู้จักประหยัดถ้อยคำ

ปมด้อยของวรรณะ ... เพราะความเป็นวรรณะที่อาศัยอยู่ในมือถือเป็นหลัก มักเถียงใครไม่ค่อยทัน ความเร็วในการส่งข้อความไม่รัวยิกๆๆๆๆๆๆๆเหมือนวรรณะอื่น ๆ แม้กระทั่งวรรณะออฟไลน์ยังสามารถส่งข้อความได้เร็วกว่า และเป็นวรรณะที่น่าจะไม่ค่อยมีคนชวนคุย ด้วยความสงสารว่าอาจจะลำบากในการโต้ตอบกลับ ทำให้วรรณะนี้มีการปฏิสัมพันธ์กับวรรณะอื่น ๆ หรือแม้แต่วรรณะเดียวกันค่อนข้างน้อย ยกเว้นประชากรในวรรณะนี้บางคนที่มีฐานะดี อาจสามารถไปสถิตอยู่ในมือถือรุ่นที่มีคีย์บอร์ดแบบ QWERTY ให้รัวยิกๆๆๆๆ ได้ดีกว่ามือถือรุ่นจอสีบุกเบิกทั่ว ๆ ไป(แถมเน็ตอาจยังเป็นแค่ GPRS)

ปมเด่นของวรรณะ ... รวย ... เพราะถ้าไม่รวยคงไม่มีปัญญาซื้อมือถือหรู ๆ มาสถิตได้แน่นอน แถมยังต้องจ่ายค่าเน็ตอีก...สรุปว่ารวย

(หมายเหตุ ... ณ ปัจจุบันมีวรรณะรุ่นหลานของวรรณะนี้ออกมาแล้ว โปรดอ่านต่อได้ที่ วรรณะที่ 7)

วรรณะที่ 3 วรรณะเว็บเมสเซนเจอร์

สีประจำวรรณะ ... สีเขียว (แต่จะมีการแปะข้อความประจำตัวไว้เพื่อบ่งบอกว่าเป็นวรรณะเมสเซนเจอร์)

ลักษณะของคนในวรรณะ ...มีบ้านอยู่หลายที่ เป็นวรรณะที่มีความกว้างขวาง ไปอยู่บ้านโน้นบ้านนี้ได้เรื่อย ๆ ไม่ยึดติด คล้าย ๆ เป็นวรรณะยิปซี เร่ร่อนไปทั่ว

ปมด้อยของวรรณะ ... เป็นวรรณะที่ตะเกียกตะกายตัวเองขึ้นมาเพื่อให้อยู่ในสังคมได้เป็นปกติและเสมอภาคเช่นเดียวกับวรรณะอื่น ๆ โดยเฉพาะวรรณะออนไลน์ ทว่าจากการที่มีที่สถิตไปเป็นหลักแหล่ง เดี๋ยวไปอยู่เว็บโน้น เดี๋ยวโผล่มาจากเว็บนี้ ทำให้ไม่สามารถมีรูปประจำตัวเป็นของตัวเองได้ หรือถ้ามีได้ก็มักมีปัญหามา ๆ หาย ๆ รวมไปถึงบางเว็บยังไม่มีใบอนุญาตแพร่เชื้อ Nudge ซะด้วยซ้ำ นอกจากนี้ วรรณะนี้ยังมีปัญหาอีกปัญหาหนึ่งคือ มักจะถูกปลดเป็นวรรณะออฟไลน์โดยไม่รู้ตัว เนื่องจากความมั่นคงของเว็บที่สิงสถิตไม่เสถียรนั่นเอง แถมบางที่นอกจากไม่เสถียรแล้ว ยังทะลึ่งโฆษณาเว็บตัวเองให้คนหลงเข้าไปใช้อีกต่างหาก ด้วยปมด้อยที่กล่าวมานี้ ทำให้วรรณะนี้ถูกมองว่าเป็นวรรณะกลาง ๆ ไม่สูงมาก และไม่ต่ำมาก

ปมเด่นของวรรณะ ... สามารถไปโผล่ได้จากหลาย ๆ ที่ ประหนึ่งขอมดำดิน บางทีก็อยู่เว็บโน้น บางทีก็อยู่เว็บนี้ มีความคล่องตัวสูง เป็นวรรณะหัวหมอที่สามารถมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นได้แม้แต่จากที่ทำงานที่ไม่อนุมัติวีซ่าเข้า MSN ก็ตาม

วรรณะที่ 4 วรรณะออนไลน์

สีประจำวรรณะ ... สีเขียว

ลักษณะของคนในวรรณะ ...ช่างเจรจา พูดคุยได้น้ำไหลไฟดับ คุยได้ทั้งวัน บางทีไม่มีอะไรทำก็นั่งส่ง Nudge, Wink, Emoticon ไปทั่ว ไม่งั้นก็หาลิงค์จากที่โน่นที่นี่มาแปะให้เพื่อนวรรณะอื่น ๆ หรือวรรณะเดียวกันดู หรือบางทีก็หัดวาดรูปในนี้ไปด้วยเลย...

ปมด้อยของวรรณะ ... คนที่เกิดในวรรณะนี้มักถูกมองว่าว่าง หรือ อู้งาน ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ วรรณะนี้อาจจะไม่มีงานทำจริง ๆ ก็ได้ ดีไม่ดีอาจจะกำลังตกงานอยู่ด้วยซ้ำ (อ้าว) วรรณะออนไลน์เป็นวรรณะที่มีภูมิต้านทานต่อไวรัส Nudge ต่ำมาก เมื่อได้รับไวรัส Nudge เข้าไป ก็จะมีอาการตัวสั่น ลืมสิ่งที่กำลังทำไปชั่วขณะ แถมยังปิดหน้าจอทำงานอื่น ๆ มาเหลือแต่หน้าจอ MSN อย่างเดียวอีกต่างหาก ทำให้บางครั้ง เวลาที่วรรณะออนไลน์กำลังทำงานอื่น ๆ อยู่ เพื่อนดันส่งไวรัส Nudge เข้ามาตอนเจ้านายเดินผ่าน ก็จะทำให้หน้างานหายไป เหลือแต่หน้า MSN ให้เจ้านายเห็นเป็นสิริมงคล วรรณะออนไลน์ก็อาจจะตกเป็นวรรณะออฟไลน์จนกว่าจะหางานใหม่เจอก็เป็นได้...พูดง่าย ๆ คือ วรรณะออนไลน์เป็นวรรณะที่แพ้ไวรัส Nudge มากที่สุด ทำให้ประชากรในวรรณะนี้มีไม่มากนัก

ปมเด่นของวรรณะ ... สามารถรับไฟล์ รูปภาพต่าง ๆ ได้ ไม่เหมือนวรรณะออนไลน์ผ่านมือถือ วรรณะออนไลน์ผ่านเว็บเมสเซนเจอร์ และวรรณะออฟไลน์ อีกทั้งยังดูเป็นคนเปิดเผย ไม่ปิดกั้นตัวเอง ใคร ๆ ก็มักเข้ามาทัก เข้ามาชวนคุย หรือแม้กระทั่งส่งไวรัส Nudge อยู่บ่อย ๆ (=___=”)

วรรณะที่ 5 วรรณะอเวย์

สีประจำวรรณะ ... สีเหลืองยังกะจีวร

ลักษณะของคนในวรรณะ ...เป็นวรรณะปลีกวิเวก ต้องการความสงบ ไม่สุงสิง ไม่ยุ่งกับใคร วรรณะนี้มักจะไปที่อื่นอยู่บ่อย ๆ อยู่ไม่ติดที่ เวลาใครถามไม่ตอบ แต่มักจะเป็นฝ่ายทักคนอื่นอยู่เสมอ คนวรรณะอื่น ๆ จึงมักสงสัยว่า วรรณะนี้ไม่อยู่แท้ ๆ แล้วหมูตัวไหนมานั่งคุยกะตูอยู่ฟะ (=*=)

ปมด้อยของวรรณะ ... มักถูกแอบอ้างได้ง่าย เพราะด้วยความที่วรรณะอเวย์มักอยู่ไม่ติดที่ ทำให้อาจมีผู้ไม่หวังดีมาแอบอ้างใช้บัตรประจำตัวและรหัสประชากรที่ตนได้ลง ทะเบียนไว้ในการหลีสาวหรือสร้างความเสียหายให้กับเจ้าของบัตรประจำตัวและ รหัสประชากรนั้น ๆ

ปมเด่นของวรรณะ ... เป็นวรรณะเสรี เปิดรับประชากรจากวรรณะอื่นแทบทุกวรรณะ (ยกเว้นวรรณะออฟไลน์) เข้ามาเป็นประชากรวรรณะตนได้อย่างไม่กัดกิน เอ้ย กีดกัน ขอเพียงแค่วรรณะนั้น ๆ หยุดปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นเพียงไม่กี่นาที ก็จะถูกลากเข้าวัดห่มจีวรให้กลายเป็นผู้ปลีกวิเวก มีสีเหลือง และแขวนป้ายเป็นวรรณะอเวย์(แถมด้วยวงเล็บว่า”อัตโนมัติ”) ให้อีกต่างหาก จึงนับว่าเป็นวรรณะที่มีประชากรอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

วรรณะที่ 6 วรรณะบิ๊วซี่

สีประจำวรรณะ ... สีแดง

ลักษณะของคนในวรรณะ ... เป็นวรรณะที่ผู้คนมักเกรงอกเกรงใจ ด้วยความที่เป็นคนเอาการเอางาน ทำงานตัวเป็นขน จนไม่มีเวลาคุยกับคนอื่น ใครส่งไวรัส Nudge ให้ก็ไม่สะเทือน แถมไม่มีเสียงดังฟ้องเจ้านายเวลามีคนส่งข้อความมา จัดว่าเป็นวรรณะที่มีความเสี่ยงในชีวิตการทำงานน้อยกว่าวรรณะอื่น ๆ

ปมด้อยของวรรณะ ... ถูกหาว่า หยิ่ง ไม่ค่อยมีเพื่อน คนไม่อยากคุยด้วย เพราะเกรงว่าวรรณะนี้จะเสียการเสียงาน ทั้ง ๆ ที่บางคนอาจเข้ามาอยู่ในวรรณะ Busy เพราะกำลังเปิดดูหนังแบบเต็มจออยู่ก็เป็นได้ (= =) นอกจากนี้ ทั้ง ๆ ที่ชื่อวรรณะบิ๊วซี่ แปลว่า ยุ่ง แต่มักจะถูกใส่ร้ายป้ายสีจากวรรณะอื่น ๆ ว่า แกล้งทำเป็นยุ่ง หรือไม่ก็ถูกมองว่าเป็นวรรณะยากจน มีคอมพ์เก่า ๆ โดนไวรัส Nudge เขย่าแล้วคอมพ์จะกระตุก จึงต้องแสร้งทำตัวเป็นวรรณะบิ๊วซี่ซะอย่างนั้น

ปมเด่นของวรรณะ ... มีอภิสิทธิ์ มีอำนาจบาตรใหญ่ สามารถทักคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้อยู่วรรณะเดียวกับตนได้อย่างไม่ต้องเกรงใจ (ยกเว้นวรรณะออฟไลน์ เพราะอันนั้นเค้าเป็นนินจา) เพราะไม่มีวรรณะไหนจะยุ่งเท่ากับวรรณะตัวเองอีกแล้ว ทั้งยังสามารถส่งไวรัส Nudge ไปเขย่าชาวบ้านได้อย่างไม่ต้องกลัวว่าคอมพ์ตัวเองจะกระตุกหรืออืด เพราะมันไม่สะเทือน คนในวรรณะนี้บางรายถึงกับไปซื้อเครื่องแพร่เชื้อ Nudge แบบผิดกฏหมายที่ชื่อว่า Nudgemania 4.0 มาใช้สำหรับเขย่าชาวบ้านแบบนันสต็อปกันเลยทีเดียว (ตามปกติรัฐจะจำกัดการแพร่เชื้อไม่ให้ต่อเนื่องกัน เพื่อลดความเสี่ยงในการตกงานของชาววรรณะออนไลน์) แถมเวลาคุยกับคนอื่น ๆ ก็ไม่มีเสียงข้อความต่าง ๆ หรือ Pop-up มากวนใจ ทำให้ลดโอกาสที่จะตกงานไปเป็นวรรณะออฟไลน์ไปได้อีกโข

วรรณะที่ 7 วรรณะบีบี

สีประจำวรรณะ ... สีเขียว+เหลือง

ปมเด่นของวรรณะ ... เป็นวรรณะที่เพิ่งจุติขึ้นมาใหม่ พอจะนับญาติกับวรรณะออนไลน์ผ่านมือถือได้อยู่ แต่ต้องแยกมาเป็นอีกวรรณะนึงเพราะบางท่านที่ออนผ่านมือถือก็ไม่ได้ใช้บีบีไปซะทั้งหมด...ลักษณะเด่นมากกกกกก (เน้นเสียง) ก็คือการปรากฏกายในโลกออนไลน์ได้ตลอด 24 ชั่วโมง แม้ว่าจะไม่สามารถตอบเสียงเรียกร้องจากญาติโกโหติกาท่านใดได้ก็ตาม เวลาเพื่อนจะทักพวกวรรณะนี้จึงต้องคอยสังเกตว่า มันออนผ่านมือถือกันรึเปล่า ถ้าออนผ่านมือถือ ร้อยละ 94 จะเป็นมือถือรุ่นบีบี (บาบูน) ถึงทักไปก็ยากที่จะตอบ เพราะเป็นพวกชอบประสงค์จะออกนาม แต่ไม่ประสงค์จะตอบเอ็ม

ปมด้อยของวรรณะ ... แม้จะเป็นวรรณะที่นับได้ว่าปั๊ดตะนาแล้วจากวรรณะออนไลน์จากมือถือ...แต่ยีนด้อยที่ติดตัวมาเหมือนไส้ติ่งก็คือ ความเร็วในการพิมพ์ยิกๆๆๆๆๆ ที่สู้วรรณะอื่นไม่ได้ เพราะเจ้านี้มักใช้นิ้วหัวแม่โป้งข้างใดข้างหนึ่งพิมพ์ (บางรายที่เริ่มประสบการณ์สูงอาจใช้สองข้าง แต่ก็ช้ากว่าคีย์บอร์ดคอมพ์อยู่ดี) จึงทำให้ไม่สามารถต่อปากต่อคำกับวรรณะที่ออนผ่านคอมพิวเตอร์ได้อย่างเมามันดั่งใจคิด และเรามักจะเห็นวรรณะนี้พูดไทยคำอังกฤษคำ และอังกฤษคำที่ว่านั้น ก็มักจะเป็นภาษาคาราโอเกะซะด้วยสิ...ก็อย่างว่า วรรณะนี้เค้าเป็นลูกครึ่งอิมพอร์ตจากเมืองนอกเมืองนา อย่าไปว่าเค้าเลย...ที่สำคัญ...มีบทความบางที่เค้าบอกว่า วรรณะบีบี มีความเสี่ยงต่อการเกิดพังผืดบริเวณหัวแม่โป้งสูงซะด้วย เพราะการใช้นิ้วโป้งจิ้มจึ้กๆๆๆ อยู่เนือง ๆ เพราะฉะนั้น วรรณะนี้ก็นับว่าเป็นวรรณะล่ำซำ (เพราะมีตังค์ซื้อบีบี) แต่ก็ขี้โรคอยู่พอสมควร...

นอกจากนี้ ในประเทศ MSN ยังมีบันทึกเกี่ยวกับวรรณะที่สูญพันธุ์ไปแล้วหลงเหลืออยู่บางส่วน ดังนี้

วรรณะที่สูญพันธุ์ไปแล้ว

1. วรรณะพักกลางวัน

สีประจำวรรณะ ... สีเขียว

ปมด้อยของวรรณะ ... ยากจน ในแต่ละวันจะได้กินข้าวแค่มื้อเดียว คือ มื้อกลางวัน มื้ออื่นไม่ยอมกิน ถ้าไม่จนก็ร่างกายมีปัญหา...สันนิษฐานว่าการทะลึ่งกินแค่มื้อเดียวทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่พระแบบนี้เป็นสาเหตุทำให้วรรณะนี้สูญพันธุ์ไปในที่สุด

ปมเด่นของวรรณะ ... สามารถคุยระหว่างกินข้าวได้ ถึงแม้จะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีก็ตาม

2. วรรณะติดสาย

สีประจำวรรณะ ... สีเขียว

ปมด้อยของวรรณะ ... เป็นวรรณะที่มีผู้สืบเชื้อสายน้อยมาก จนสูญพันธุ์ไปเอง อาจเป็นเพราะไม่ได้สวัสดิการที่โดดเด่นจากวรรณะอื่น ๆ มากนัก พูดง่าย ๆ ก็คือ มีวรรณะนี้มาทำไมก็ไม่รู้ เลยหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์อย่างเงียบ ๆ บางทฤษฎีก็เชื่อกันว่าเป็นบรรพบุรุษของวรรณะออนไลน์ผ่านมือถือ เพราะมีส่วนที่เกี่ยวข้องกัน คือ โทรศัพท์ แต่ยังไม่มีหลักฐานพิสูจน์แน่ชัด

ปมเด่นของวรรณะ ... มีโทรศัพท์ใช้ รวยอีกแล้ว

3. วรรณะอื่น ๆ ...

หมายเหตุ...ปัจจุบันประเทศ MSN ได้เปลี่ยนชื่อใหม่ เป็นประเทศ Windows Live Messenger (คนส่งเอกสารอาศัยอยู่ที่หน้าต่าง) ไปเรียบร้อยโรงเรียนเอ็มไปแล้ว (แถมยังบังคับให้ประชาชนขึ้นทะเบียนกันใหม่อีกรอบ ไม่งั้นเข้าอาณาจักรไม่ได้) แต่ในเอกสารฉบับนี้ยังยึดตามชื่อเดิมเพื่อผู้อ่านที่ยังไม่ชินกับชื่อใหม่ ... ก็สมัยนี้ ใคร ๆ ก็ยังพูดว่า “เล่นเอ็ม” กันอยู่เลยนี่นา...

...แล้วคุณล่ะ อยู่วรรณะไหน? (=w=)?

คุณสมคิด ลวางกูล ในรายการ "เจาะใจ"

2010-07-17T15:39:00.003+07:00

ไม่ได้อัพบล็อกมาพักใหญ่ ด้วยข้ออ้างหลากหลายประการ

วันนี้มาสั้น ๆ แค่แวะมาแปะคลิปสัมภาษณ์คุณสมคิด ลวางกูล ในรายการเจาะใจ (เมื่อนานมาแล้ว)

มีทั้งหมด 9 คลิป คลิปละ 10 นาที (ผมดูตอนแรกนึกว่ามีไม่เยอะ เลยลากยาวไปแบบไม่ดูให้จบไม่ได้)

ใครที่ไม่เคยดู หรือ เคยดูแล้ว แต่อยากทวน รื้อฟื้นบางตอนที่อาจนึกไม่ออก

ว่าการใช้ชีวิตแบบ "มีเป้าหมาย" และการ "ไปให้ถึงเป้าหมาย" ในชีวิตจริง ที่ไม่ได้เป็นแค่ทฤษฎีปากเปล่า นั้นเป็นอย่างไร เชิญคลิกดูได้เลยครับ :D

ตอนที่ 1 http://www.youtube.com/watch?v=mVFLdM5pSpI&feature=related

ตอนที่ 2 http://www.youtube.com/watch?v=F-6kL8DCM5w&feature=related

ตอนที่ 3 http://www.youtube.com/watch?v=5l2FXtU7hqE&feature=related

ตอนที่ 4 http://www.youtube.com/watch?v=cjbvQilHkII&feature=related

ตอนที่ 5 http://www.youtube.com/watch?v=ToUdnQdYx5M&feature=related

ตอนที่ 6 http://www.youtube.com/watch?v=yogL0olkJFg&feature=related

ตอนที่ 7 http://www.youtube.com/watch?v=Gf5vSueWztM&feature=related

ตอนที่ 8 http://www.youtube.com/watch?v=aVaovio0EtM&feature=related

ตอนที่ 9 http://www.youtube.com/watch?v=muA3lAarzhI&feature=related

ปังย่าฮาเฮ (20) "Udaซัง ไปเกาหลี"

2010-06-27T20:31:00.002+07:00

Udaซัง ไปเกาหลี

ยูดะซังกลับจากการพาโอโคเมะไปเที่ยว เอ้ย
ไปทำงานที่เกาหลีแล้วครับ

-ขอของฝากด้วยกั๊บ-

"เนื้อย่างนี่อรุ่อยสุด ๆ เลยเนอะ!"

"Okome ประทับใจอะไรที่สุดล่ะ!?"

"คุณลุงที่เล่นฮูล่าฮูปตรงทางออกของห้างน่ะครับ"

จะไม่พาไอ้หมอนี่ไปด้วยอีกเด็ดขาด!!!

...เค้าก็ประทับใจตามประสาคนอยากผอมนี่นา...

ปังย่าฮาเฮ (19) "คุณโลโล่"

2010-06-27T20:27:00.004+07:00

คุณโลโล่

ปกติ

เวลาเสียใจ

เวลาดีใจ

-พั่บ พั่บ-

เวลาอยู่บนตาชั่ง

-พั่บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ-

-โอะโฮะโฮะโฮะ-

...สาวไหน ๆ ก็เป็นมั้งนะ...

ปังย่าฮาเฮ (18) "ปรับแต่ง" (2)

2010-06-27T20:21:00.003+07:00

ปรับแต่ง (2)

"อยากตีลูกเด้งน้ำได้จังเลยน้า"

"งั้นเดี๋ยวลุงช่วยอัพเกรดให้เองน่อ"

-กะต๊อง-

-กะแต๊ง-

-แก๊ง-

"แต๊น เสร็จแล้วจ้า!"

"นี่แหละ เด้งดึ๋งมาเลยทีเดียว"

-ดึ๋ง ดึ๋ง-

"เอ้า ราเมงลูกชิ้นเด้งร้อน ๆ จ้า!!"

-ปังย่า!-

...ไททันบูเค้ามีอารมณ์ขันดีออก...

ปังย่าฮาเฮ (17) "ปรับแต่ง"

2010-06-27T20:12:00.003+07:00

ปรับแต่ง

"อยากเพิ่ม power อีกจัง"

"งั้นเดี๋ยวลุงช่วยอัพเกรดให้เองน่อ"

-กะต๊อง-

-กะแต๊ง-

-แก๊ง-

"แต๊น เสร็จแล้วจ้า!"

"ฮัดช่าห์ เดี๋ยวจะได้ใช้ไอ้นี่ไปไล่หวดให้ทั่วโรงเรียนบลูมูนซะเลย!!"

-โรงเรียนประถมบลูมูน-

-ปังย่า!-

...ก็น่าใช้ดีออก

ปังย่าฮาเฮ (16) "คุณ MAX (ต่อ)"

2010-06-27T20:04:00.004+07:00

คุณ MAX (ต่อ)

"ใส่แค่ไอเท็ม PP ดูท่าจะไปไม่รอดแฮะ"

"ใส่ไอเท็ม CP* เสริมด้วยดีกว่า"

"ก่อนอื่นก็ซื้อรองเท้า"

"เพิ่มค่า curve"

"เอาไม้ตีใหม่ด้วยซะเลย!"

...ตำรวจหน้าคุ้น ๆ นะ...

*CP (Cookie Point) เป็นเงินในเกมที่ต้องใช้เงินจริงซื้อ

ปังย่าฮาเฮ(15) "คุณ MAX"

2010-06-27T19:51:00.004+07:00

คุณ MAX

สวัสดีครับ MAX ครับ

มาปังย่าได้หลายเดือนแล้ว ไวยังกับโกหก...

ด้วยอุดมการณ์ที่ว่า
"พึ่งเพียงฝีมือตน"

วันก่อนก็เลยไปซื้อไอเท็ม PP* มาเรียบร้อย

"คนวิตถารบุกเจ้าข้า!!"

แต่สถานการณ์ช่างโหดร้ายนัก

*PP (Pang Point) คือเงินในเกมที่สามารถเก็บได้จากการเล่น ไม่ต้องใช้เงินจริงแลกซื้อ

ปังย่าฮาเฮ(14) "คุณพิพิน"

2010-06-27T19:27:00.005+07:00

คุณพิพิน

"อ๊ะ พิพินนี่นา"

"พิพินนี่ หมายถึงเด็กผู้หญิงที่มัดจุกนั่นน่ะเหรอ"

"ตายจริง นั่นเรียกมัดจุกซะที่..."

-ซ่า-----

-อะไรน่ะ-

...มีลิ้นด้วย?

ปังย่าฮาเฮ(13) "แคดดี้ NG 2"

2010-06-27T19:22:00.004+07:00

แคดดี้ NG 2

"ฟ-า?"

-ก๊องงง-

คูม่า บุรุษที่ใช้การกระทำมากกว่าคำพูด

"ครั้งหน้าคงช่วยอ้าปากพูดได้สินะ!"

"ได้ใช่ม้ัย!!"

ไม่เข้าใจสัญลักษณ์ในช่องแรกเหมือนกัน (=x=)

ปังย่าฮาเฮ(12) "สมาชิกใหม่ออกโรง"

2010-06-27T19:09:00.004+07:00

สมาชิกใหม่ออกโรง

"ขอแนะนำเพื่อนใหม่ของพวกเรานะคร้าบ!"

"เป็นสาวน้อยน่ารักแสนปราดเปรียวเชียวล่ะค่า!"

"ทุกท่านคงอดใจรอไม่ไหวแล้วสินะครับ!"

"เปิดตัวได้ค่า!"

-คึ่ก คึ่ก คึ่ก คึ่ก คึ่ก-

-แต๊นนนน!-

-ปังย่า!-

นั่นมัน Udaซัง นี่นา (=*=) (ที่จริงแล้วเป็นคุณ Okome น่ะครับ)

ปังย่าฮาเฮ(11) "ดอลฟินี่ สิ่งมีชีวิตไม่ทราบสายพันธุ์"

2010-06-27T18:59:00.005+07:00

ดอลฟินี่ สิ่งมีชีวิตไม่ทราบสายพันธุ์

ดอลฟินี่

เป็นลูกปลาโลมา(?)
ที่ถูกเก็บมา

"จมูกปลาโลมาจะอยู่ด้านบนของส่วนหัว"

"ฮานะซา-ง!"

"ช่วยดูที่หัวผมหน่อยได้มั้ยฮะ!?"

-ซู้-ด-

"มีจมูกมั้ยฮะ!?"

"...ก็มีนะ"

"งั้นผมก็เป็นปลาโลมาจริง ๆ ด้วยสิเนอะ!!"

"ไม่ใช่เด็ดขาด"

ปังย่าฮาเฮ(10) "กรณีของคุณคูม่า"

2010-06-26T13:56:00.003+07:00

กรณีของคุณคูม่า

อันตัวแคดดี้นั้น ทุกๆครั้งที่เลเวลของ
ความสนิทชิดเชื้อสูงขึ้น

พฤติกรรมก็จะมีการเปลี่ยนแปลงไปด้วย

เลเวล 2 : ใส่ชุดหมี*

เลเวล3 : มีดอกกุหลาบเป็นพื้นหลัง

เลเวล 4 : พยายามมอมเหล้า

-บึ๋ง บึ๋ง-

-คุณพระคุณเจ้า!!-

...จบด้วย ยาราไนก้า ซะงั้น

*ชุดแบบรูดซิปด้านหน้า ชิ้นเดียวคลุมทั่วตัว ที่ช่างทั้งหลาย และท่านอาเบะ ใส่นั่นแหละ

ปังย่าฮาเฮ(9) "ณ ห้องรอเล่น"

2010-06-26T13:45:00.002+07:00

ณ ห้องรอเล่น

"BL นี่มันอะไรน่ะ?"

-ห้อง 2 ใครก็ได้ OK โม้ด-
-ห้อง 3 BL แสนสนุก-
-ห้อง 8 SW Team-
-ห้อง 9 Rookies เท่านั้น-

-B.L....บี.แอล...-

-บี....เบ...บอ...-

-บอย เลิฟ!?-

-ฮะอ๊า-ง-

-เฉลย : บลูลากูน ตะหาก-

"เซซิเลียซัง ดูไม่สดชื่นเลยนะคะ?"

"เปล่าซักหน่อย"

อืม...สาวแว่นสาวกวาย ปรากฏตัว...

ปังย่าฮาเฮ(8) "สวัสดีปีใหม่"

2010-06-26T13:38:00.005+07:00

สวัสดีปีใหม่

"สวัสดีปีใหม่ค่ะ"

"ปีนี้ก็มาเล่นปังย่ากันอย่างสนุกสนาน
ต่อไปนะคะ"

"อ๊ะ มจจิเวอร์ชั่นปีใหม่เหรอน่ะ?"

"ค่ะ"

"ถ้าบินล่ะก็ส้มมันน่าจะหล่นนา"

"ไม่ต้องห่วงค่ะ"

"เอาไม้จิ้มฟันยึดไว้แล้วน่ะค่ะ"

-ใกล้ตายแล้วจ้า-

"มจจี่~!!!"

อืม...หนูทิกิ...ถึงโหดแต่ก็ยังน่ารักน่ะ
ปล.มุขโหด โปรดพิจารณา

ปังย่าฮาเฮ(7) "ความฝันของทุกคน"

2010-06-26T13:14:00.004+07:00

ความฝันของทุกคน

"เมอร์รี่คริสต์มาส!"

"วันนี้มีของขวัญมาแจกทุกคนด้วยนา"

-Uda ซัง ณ gamepot-

"จะเอา star aztec หรือ
curve mastery ดีเอ่ย?"

-ดูหน้าตายากไร้ไม่มีตังค์-

"ผมอยากได้..."

"...ไอเท็มที่ช่วยให้หวดลูกกอล์ฟ
ทะลุท้องน้องถุงได้ง่าาาาา!!"

-โบล๊ะ-

-อันนั้นเค้าก็อยากด๊ายยย!!-

...อืม คนแปลก็อยากได้เหมือนกันนะ...

ปังย่าฮาเฮ(6) "สนามหญ้าเค้าบอกว่า..."

2010-06-26T03:35:00.002+07:00

"สนามหญ้าเค้าบอกว่า..."

"อ๊ะ ฮานะจังนี่นา"

"หืม เหมือนจะทำหน้าปิ๊งปั๊งภวังค์เลิฟใส่ฮานะจังนะนี่นะ"

"ไททันบู! ภวังค์เลิฟ!?"

"ปล่อยให้เป็นหน้าที่ลุงโลด!"

"ไททันบูเอียร์!!"

-อธิบายซักหน่อย!...ไททันบูเค้ารู้ภาษาของต้นไม้ใบหญ้าน่ะจ้ะ!-

"กกน.วันนี้เป็นลายสตรอเบอร์รี่ล่ะเอ้อ"

-พล่อก!-

ปังย่าฮาเฮ(5) "คุณไททันบู"

2010-06-26T03:14:00.006+07:00

คุณไททันบู

ไททันบู

เป็นแคดดี้ที่ฟังภาษาต้นไม้ใบหญ้ารู้เรื่อง

"โอ๊ยยย!!"

-ป๊อก-

"หะ...หัวเห็ดของอั๊ววววว!!"

"โอย!"
"โอ่ย!"
"โอ้ย!"

-ตุบ-
-ตุบ-
-ตุบ-

"ไอ้เด็กตะบวยไร้มารยาทเอ๋ย
ความแค้นครั้งนี้จะปล่อยไว้ได้ยังไงล่ะหวา!"

"นายน่ะหุบปากซะทีเถอะ"

ปังย่าฮาเฮ(4) "ปังย่า แปลว่า?"

2010-06-26T02:56:00.005+07:00

"ปังย่า" แปลว่า?

" 'ปังย่า' แปลว่าอะไรเหรอครับ?"

"เป็นภาษาเกาหลีน่ะฮะ"

(Uda ซัง จาก บ.Gamepot)

" แปลว่า 'Nice Shot' รึ
'โป๊ะเชะ' ทำนองนั้นน่ะฮะ"

-ปังย่า!-

"จริงด้วยสิ ระยะหลัง ๆ พอลองหาคำว่า
'ปังย่า' แล้วเว็บนี้* ก็จะโผล่ออกมา
เป็นอับดับแรกได้แล้วนะฮะ!"

-ต้องขอบคุณจริงๆฮะ-

"ก่อนหน้านั้นอันดับหนึ่งเป็นร้านขายขนมปังทางไปรษณีย์**ตลอดเลย..."

'ไอ้บริษัทเกมที่มีคู่แข่งเป็นร้านขนมปังนี่มัน...'

*หมายถึงเว็บหลักของปังย่าญี่ปุ่น

** เพราะคำว่า ปังย่า กับคำว่า ร้านขายขนมปัง(ปังย่ะ) ในภาษาญี่ปุ่นสามารถเขียนด้วยคาตาคานะแบบเดียวกันได้ว่า パンヤ เพราะฉะนั้น ถ้าร้านขนมปังจะโผล่ออกมาก็ไม่แปลกหรอก

ปังย่าฮาเฮ(3) "ก็เป็นถุงกระดาษนี่นะ"

2010-06-25T23:38:00.002+07:00

ก็เป็นถุงกระดาษนี่นะ

และแล้วก็ได้ลองยัดไม้กอล์ฟทั้งชุด
ลงไปในตัวน้องถุง

"นึง...ส่อง...ซั่ม!!!"

-ก๊อง-

-วูบบบ...บ-

-ควากกก!-

น้องถุง...

...สิ้นชีพระหว่างปฏิบัติหน้าที่...

ปังย่าฮาเฮ(2) "แคดดี้NG"

2010-06-25T07:01:00.003+07:00

แคดดี้ NG

"นึง...ส่อง...ซั่มมมม!!"

-ก๊อง-

-วูบ-

-เฟี้ยววววววววว-

-กลุก กลุก กลุก...-

-วูบ วูบ-

แล้วไอ้นี่

ชั้นต้องขนไปเองเรอะ?

การ์ตูนปังย่า 4 ช่อง

2010-06-24T15:20:00.003+07:00

เมื่อเช้านี้ก่อนหลับผมลองส่งข้อความผ่าน twitter ไปหาทีมงานปังย่าของญี่ปุ่นมา เพื่อถามเรื่องการนำการ์ตูนปังย่า 4 ช่องมาแปลเป็นภาษาไทยและโพสลงบล็อก ว่าผิดลิขสิทธิ์หรือไม่ (ถามด้วยภาษาญี่ปุ่นป่วย ๆ เนี่ยแหละ)

โดยส่งข้อความไปถามว่า

@pangya_staff　自分のブログで４コマを母語に訳して投稿するのは著作権違反でしょうか
(แปลการ์ตูน 4 ช่องเป็นภาษาแม่ของตัวเองลงบล็อกผิดลิขสิทธิ์มั้ยครับ)

จากนั้นก็ไปนอน...

...ตื่นมาตอนบ่ายสาม ทางก็ได้เห็นข้อความที่ทางปังย่าตอบมาว่า

@monboy01 確認いたしますので、少々お待ちくださいませ。後ほど改めてご連絡いたします。
(กำลังตรวจสอบอยู่ครับ โปรดรอสักครู่ เดี๋ยวจะแจ้งให้ทราบอีกครั้งหนึ่ง)

@monboy01 作者の方に連絡しましたところ、母語に訳してブログに掲載していただいて構わないとお返事をいただきました。また、作者の方より「光栄です！タイ料理も大好きです！」とコメントもいただいております。
(ติดต่อกับผู้เขียน/ผู้จัดทำแล้วครับ ทางผู้เขียน/ผู้จัดทำ บอกว่าไม่ขัดข้องใด ๆ ในการที่จะกรุณานำการ์ตูนไปแปลเป็นภาษาญี่ปุ่นแล้วแปะลงบล็อก นอกจากนี้ ทางผู้เขียน/ผู้จัดทำ ยังบอกอีกด้วยครับว่า "เป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยครับ ผมชอบอาหารไทยมาก ๆ ด้วยล่ะ!" )

.....เรื่องก็เป็นเช่นนี้

เพราะฉะนั้น จากนี้ไป เราก็สามารถแปลการ์ตูนปังย่า 4 ช่อง ลงในบล็อกนี้ได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องกลัวตำรวจมาซิวแล้ว ไชโยววววว (>___<)

ถึงการ์ตูนจะเก่า เกมจะแก่ อ่านเข้าใจเฉพาะกลุ่ม

แต่ก็อยากทำน่ะครับ เพราะเป็นเกมที่ชอบมาก และการ์ตูนเค้าก็เขียนได้น่ารักดีซะด้วย

แถมท้าย ติดตามผลงานอื่น ๆ ของอ.ฟุจิชิมะ จุน ผู้เขียนการ์ตูนปังย่าได้ที่นี่ครับ

http://www.lilac.cc/~sirokuro/

(ผมก็เพิ่งเปิดไปเจอ เลยไม่ได้ถามเรื่องการนำการ์ตูนมาแปลนี้กับเจ้าตัวโดยตรง แต่ก็โชคดีที่ทางปังย่าญี่ปุ่นช่วยดำเนินการให้ ดีใจจริงๆนะ)

"ขี้เกียจ..." กับ "เดี๋ยวค่อย..."

2010-06-24T04:36:00.006+07:00

หัวข้อนี้ผมเขียนขยายมาจากทวิตเตอร์ของตัวเอง

ผมว่ามีน้อยคนมาก ที่จะไม่พูดคำว่า "ขี้เกียจ" และผมเองก็คงเป็นหนึ่งในบุคคลอันดับต้น ๆ ในประเทศไทย ที่พูดคำว่า "ขี้เกียจ" บ่อยที่สุด

ขี้เกียจไป
ขี้เกียจอ่าน
ขี้เกียจดู
ขี้ีเกียจกิน
ขี้เกียจลุก
ขี้เกียจเขียน
ขี้เกียจโทร
ฯลฯ

และอื่น ๆ อีกมากมาย...

เช่นเดียวกับคำว่า "เดี๋ยวค่อย..."

เดี๋ยวค่อยทำ
เดี๋ยวค่อยคิด
เดี๋ยวค่อยไป
เดี๋ยวค่อยกิน
เดี๋ยวค่อยส่ง
เดี๋ยวค่อยว่ากัน
เดี๋ยวค่อยบอก

และก็ ฯลฯ อีกเช่นกัน

ทั้งสองคำ เป็นคำที่ผมนำมาใช้ประสมกับคำอื่นแล้วสร้างเป็นคำแสดงความสันหลังยาวของตัวเองได้อยู่บ่อย ๆ และน่าจะเป็นศัพท์ต้นทางที่ถูกนำมาประสมกับคำอื่นมากที่สุดในชีวิตผมเลยก็ว่าได้

เคยคุยกับป้าขายของที่โรงงาน เมื่อสมัยเป็นล่ามอยู่โน่น จำไม่ได้ว่าตัวเองพูดคำว่า "ขี้เกียจ..." อะไรออกไป แต่ป้าแกก็บอกมาว่า "อย่าพูดคำว่า 'ขี้เกียจ' บ่อย" ...อะไรทำนองนี้
และก็ได้ยินแม่กับยายของตัวเองบอกทำนองเดียวกัน ว่าอย่าพูดคำว่า "ขี้เกียจ..." ให้มันติดปากนัก มันจะเป็นนิสัย (หรือ สันดาน ในขั้นสุด)

แม้จะไม่มีการกล่าวถึงคำว่า "เดี๋ยวค่อย..." ในลักษณะที่ว่ามา แต่คิดว่า ก็น่าจะเป็นทำนองเดียวกัน

จนถึงทุกวันนี้ ผมก็ยังใช้ชีวิตเหมือนจะมีชีวิตอยู่สักสี่ห้าร้อยปี ขี้เกียจทำนั่น ขี้เกียจทำนี่ ที่มันดี ๆ และควรจะทำ แต่กับเรื่องไร้สาระนี่ ไม่เคยจะผัดวันประกันพรุ่ง พอสบโอกาสเป็นต้องทำเลยเชียว คำว่า เดี๋ยว นี่ก็เช่นกัน ใช้กับเรื่องมีสาระตลอด ส่วนเรื่องไร้สาระ ไม่มีคำว่าเดี๋ยว

แล้วหลังจากนั้น ก็ค่อยมานั่งสลด ที่เวลาหายไปหลาย ๆ ชั่วโมง แทนที่จะได้ทำงานหรือสิ่งที่ต้องทำตั้งแต่ตอนนั้น ๆ ...

ตอนนี้ผมก็เลยคิดว่าอยากลองทำอะไรบางอย่าง...

ถ้าตัวเองติดปากคำว่า "ขี้เกียจ..." กับคำว่า "เดี๋ยวค่อย..." มากนัก อยากพูดหลุดออกมาบ่อยนัก...

ก็จะพยายามพูดให้มันออกมาพร้อม ๆ กันนั่นล่ะ หมดเรื่องหมดราว

"เดี๋ยวค่อยขี้เกียจ"

.....อะไรแบบนี้ เป็นคำที่แปลก ดูไม่จริงใจ ออกจะแหลไปหน่อย แฝงการสร้างภาพไว้ด้วย

แต่ก็อยากลองดู ดูซิว่า เริ่มต้นที่คำพูดติดปากตัวเอง มันจะมีผลเหมือนสะกดจิตทางอ้อมบ้างรึเปล่า

ช่วงนี้อยู่ในช่วงทดลองผลิตภัณฑ์ ได้ผลไม่ได้ผลอย่างไร ไว้จะมาเขียนให้ทราบกันอีกที

แต่ผมว่ามันน่าจะช่วยให้ขี้เกียจน้อยลงได้นะ :D

รู้สึกดีที่ได้เขียน (บล็อก)

2010-06-23T20:57:00.004+07:00

ขออนุญาตฝอยแบบไม่ต้องรอให้ใครมาถาม...

ผมรู้สึกมีความสุขจริง ๆ นะ ที่ได้มานั่งเขียนบล็อกอีกครั้งหนึ่ง (แม้ในความเป็นจริงจะเป็นการพิมพ์ผ่านแป้นพิมพ์ก็ตาม)

เพราะถ้าอยากเขียน ก็ต้องอ่าน

ตราบใดถ้าสิ่งที่อยากเขียน ไม่ได้เป็นสิ่งไร้สาระไปซะทั้งหมด วันดีคืนดี ถ้าอยากเขียนอะไรที่มีสาระ เป็นความรู้ให้กับผู้ที่หลงเข้ามาอ่าน ก็จำเป็นจะต้องเขียนด้วยข้อมูลความรู้ที่ถูกต้อง และส่วนใหญ่ ไอ้ "ข้อมูลความรู้ที่ถูกต้อง" มันมักจะอยู่ในหนังสือ เพราะหากดึงออกมาจากความทรงจำ มันก็เป็นแค่ความทรงจำที่ไร้ซึ่งความมั่นใจของเจ้าของสมอง

การได้กลับมานั่งเขียนบล็อกแบบนี้ ทำให้ผมได้กลับมาหาหนังสืออ่านอีกครั้ง เพราะช่วงที่หาที่ชอบที่ชอบสำหรับเขียนบล็อกใหม่ไม่ได้นั้น ผมก็ไม่ได้ไปเขียนอะไรที่ไหน คงได้แต่บอกตัวเองว่า อยากเขียน อยากเขียน อยากเขียน อยู่นั่นเอง...

...แล้วพอได้มาเขียนจริง ๆ ก็ง่อย...

...ที่บอกว่า ง่อย ก็เพราะ สำหรับผมแล้ว การจะเขียนได้ ต้องมีแรงบันดาลใจ หรืออะไรหลาย ๆ อย่าง สารพัดที่จะยกมาอ้างได้ ซึ่งหากเป็นการเขียนแบบไร้สาระก็แล้วไป สักวันคงเขียนได้เอง เมื่อข้ออ้างเริ่มอ่อนแรง
แต่ถ้าอยากเขียนเรื่องมีสาระ ผมก็ต้อง "อ่าน" อยู่ดี...
...และนั่นแหละ ที่ทำให้รู้สึกดีใจ ที่ได้มานั่งเขียนบล็อกอยู่แบบนี้ ยิ่งอยากเขียนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้สัมผัสความไม่รู้ของตัวเองมากขึ้นเท่านั้น...

...และความอยากเขียน มักมีปริมาณมากกว่าความรู้ในหัวเสมอ...

ถ้าเลือกจะเขียนเรื่องราวที่สร้างสรรค์บางเรื่อง เราต้องศึกษา ลงมือทำ ต้องสัมผัสด้วยตัวเอง เพื่อที่จะได้นำมาบอกเล่าต่อได้อย่างไม่เลื่อนลอย และมีน้ำหนัก (ก็คือไม่เลื่อนลอยนั่นแหละ ไม่รู้จะย้ำทำไม) อย่างเช่นถ้าผมอยากเขียนเรื่องการแต่งกลอน ก็ต้องไปขุดข้อมูลมาให้พอสมควรก่อนถึงจะเขียนได้ หรือถ้าใครอยากเขียนเรื่องเกี่ยวกับอาชีพเฉพาะทาง คนที่ทำงานด้านนั้นๆ อยู่ก็ย่อมเขียนได้ลึกซึ้ง หรือ มีความน่าเชื่อถือมากกว่าคนที่ไม่เคยทำเลย
ซึ่งข้อบังคับที่ว่านี้ทำให้ตัวเราได้รับประโยชน์จากความอยากเขียนของตัวเองได้ในทันที โดยไม่ต้องรอให้ใครมาเห็น หรือใครมาติ-ชม (ซึ่งนั่นถือเป็นกำไร เพราะแค่ได้ค้น ได้เขียน เราก็ไม่มีขาดทุนตั้งแต่แรกแล้ว)

...และนั่นก็ทำให้ผมรู้สึกมีความสุขจริง ๆ ที่ได้มีบล็อกเขียนกับเค้าอีกครั้ง...

...แม้ว่าเอาเข้าจริงแล้ว ตัวเองจะเอียงไปทางไร้สาระ (ที่ไม่ต้องค้นคว้า) ซะมากก็ตาม...

...ใครอยู่ว่าง ๆ ลองเขียนอะไรเล่น ๆ ดูบ้างสิครับ ผมว่าสนุกดีนะ...

Isetan Return (Kinokuniya ด้วย)

2010-06-22T16:43:00.006+07:00

วันนี้นั่งเช็กข่าวในเน็ตเพื่อความแน่ใจ ว่าวันที่ 24 มิถุนายน 2553 นี้ Isetan เพื่อนบ้านของ Central World จะกลับมาเปิดทำการอีกครั้งหนึ่ง
และในความหมายนั้นก็คือ Kinokuniya ที่เป็นลูกบ้านของ Isetan ก็จะเปิดทำการด้วยเช่นกัน

สมัยที่ผมยังทำงานเป็นล่ามกระด๊อกกระแด๊ก มีเงินเดือนพอผลาญ ก็มีโอกาสแว่บมาจ่ายจับรับหนังสือที่คิโนะคุนิยะอยู่บ่อย ๆ เหมือนกัน หนังสือเล่มละเป็นพันก็ซื้อได้สบายมือ...อา...คิดถึงอดีตอันรุ่มรวย (T^T)

.....(ไว้อาลัยให้ความล่ำซำจอมปลอม 1 นาที).....

....มีโปรโมชั่นบอกต่อด้วยเล็กน้อย คือ ลูกค้า 500 ท่านแรก ในวันที่ 24 - 27 จะได้รับของที่ระลึกจากอิเซตันฟรี (แหล่งข่าวไม่ระบุที่มา เห็นผ่าน ๆ ในทวิตเตอร์)

พูดถึงอิเซตัน และคิโนะฯ แล้วก็พาลนึกไปถึงร้านดอกหญ้าที่โดนไฟไหม้ไป...

.....(ไว้อาลัยให้ร้านดอกหญ้า เพื่อนที่มีคุณค่า 2 นาที).....

...ในความคิดของผม ผมว่าหนังสือคือสิ่งสร้างปัญญาที่ดีที่สุดเลยล่ะ ถ้า "มีวิชา เหมือนมีทรัพย์ อยู่นับแสน" ล่ะก็ หนังสือ ก็คือสิ่งที่ให้กำเนิดปัญญาซึ่งจะนำมาซึ่งทรัพย์นับแสนที่ว่านั้น เพราะฉะนั้น คุณค่าของหนังสือ จึงมากเกินกว่าจะประมาณค่าได้ (แต่ถ้าราคาของหนังสือ เชิญพลิกหาตามหน้าปก)

สำหรับต้นสายปลายเหตุว่าทำไมอิเซตันต้องปิดไปพักใหญ่ ๆ นั้น ย้อนหาอ่านเอาตามประวัติศาสตร์การเมืองตามสะดวก บล็อกนี้ไม่ชอบยุ่งการเมือง

แต่เอาเป็นว่า ถ้าวันที่ 24 ใครอยู่ว่าง ๆ ก็อย่าลืมไปแวะหาเพื่อนเก่า ที่เพิ่งหายป่วยกลับมากันสักหน่อยนะครับ :D

(นิทาน) เศรษฐีกับเศษฟาง （わらしべ長者）

2010-06-21T03:00:00.003+07:00

เศรษฐีกับเศษฟาง （わらしべ長者）

ในสมัยโบร้าณ...โบราณ มีชายคนหนึ่งที่เป็นคนซื่อสัตย์สุจริตแต่ว่าดวงกุดจุ๊ดจู๋อยู่หนึ่งคน ทำงานเช้าจรดเย็นทุกวัน ๆ แต่ก็ยังยากจนและก็อับโชคอยู่เช่นเดิม

วันหนึ่ง ชายคนนั้นได้ใช้หนทางสุดท้าย นั่นก็คือการไม่กินข้าวไม่ดื่มน้ำ และสวดอธิษฐานต่อพระแม่กวนอิม ในคืนนั้นเอง เจ้าแม่กวนอิมก็ได้ปรากฏกายขึ้นตรงหน้าชายคนนั้น และได้พูดกับเค้าว่า “ยามที่เจ้าออกไปจากวัดนี้ หากล้มกายกลิ้งลงไปและคว้าสิ่งใดไว้ได้ จงนำสิ่งนั้นติดตัวไปยังทิศตะวันตก”

ในเช้าวันถัดไป เมื่อชายคนนั้นเดินออกจากวัดมาก็หกล้มตามที่ถูกทักไว้จริง ๆ สิ่งเดียวที่เค้าคว้าเอาไว้ได้นั่นก็คือฟางแห้ง ๆ เพียงหนึ่งเส้นเท่านั้น แม้เขาจะเห็นว่ามันไม่ใช่ของที่มีราคาค่างวด แถมไม่มีประโยชน์แต่อย่างใด แต่ก็ยังนำฟางนั้นติดตัวไปและเริ่มเดินทางไปยังทิศตะวันตก

เมื่อเดินทางไปได้สักพัก เขาก็พบตัวเหลือบบินป้วนเปี้ยน ๆ เกะกะลูกตา ก็เลยจับมาผูกไว้ตรงปลายของฟางซะเลย แล้วก็ออกเดินต่อไป เมื่อเดินเข้าไปในตัวเมือง ก็พบกับเด็กคนนึงกำลังร้องไห้หนวกหูอยู่ ทันทีที่เด็กคนนั้นมองเห็นตัวเหลือบถูกผูกไว้กับฟางก็หยุดร้องไห้ เมื่อชายคนนั้นมองเห็นเด็กน้อยกำลังดีใจ ก็เลยให้ฟางแถมตัวเหลือบให้กับเด็กคนนั้นซะเลย แม่ของเด็กก็เลยให้ส้มสามลูกกลับมาเพื่อเป็นการตอบแทน

หลังจากนั้น ชายผู้นั้นก็ถือส้มสามแก่นเดินมุ่งไปทางตะวันตกต่อไปอีก ไปได้อีกพักหนึ่งก็พบกับสาวน้อยที่กำลังทรมานเพราะขาดน้ำอยู่ข้างทาง พระเอกของเราก็เลยมอบส้มให้ไปซะดื้อ ๆ สาวน้อยผู้นั้นเมื่อได้กินส้มเข้าไปแล้วก็ดูแข็งแรงขึ้นมาในทันใด จึงได้มอบผ้าไหมอย่างดีให้กับชายคนนั้น เมื่อเดินไปทางตะวันตกของตะวันตกต่อไปเรื่อย ๆ ครู่หนึ่งก็ได้พบกับซามูไรหนึ่งตัวกับม้ารูปร่างกะหลั่วอีกหนึ่งคน ทันทีที่เห็นผ้าไหมสุดสวย ซามูไรก็เลยขอแลกผ้าไหมกับม้าตัวนั้น พระเอกของเรื่องก็ช่างว่าง่าย ยอมแลกให้ตามคำขอ จากนั้น ซามูไรก็จากไปพร้อมกับผ้าไปทางตะวันออก ส่วนพระเอกของเรื่องก็เฝ้าดูแลม้าตลอดช่วงกลางคืน ครั้นถึงรุ่งเช้าม้าตัวนั้นก็กลับมาแข็งแรงตามเดิม

เมื่อเขาขี่ม้ามาทางตะวันตก ก็จนถึงบริเวณเมืองที่รายล้อมอยู่รอบปราสาทแห่งหนึ่งก็เจอกับเศรษฐีมีเงินท่านหนึ่ง เมื่อเศรษฐีได้เห็นม้าตัวนั้นก็ถูกใจเป็นอย่างมาก จึงเชิญชายผู้ขี่ม้าไปที่บ้าน เมื่อเข้าไปในบ้านแล้ว ลูกสาวของเศรษฐีก็ยกน้ำชาออกมาเสิร์ฟถึงที่

หยั่งก๊ะโกหก สาวน้อยผู้ยกน้ำชามาเสิร์ฟนั้นก็คือคนที่พระเอกได้มอบส้มให้ไปนั่นเอง เมื่อเศรษฐีรู้เรื่องก็ประทับใจในความใจดีของพระเอก บวกกับอัศจรรย์ใจในวาสนาที่ต้องกัน เลยจับทั้งสองคนแต่งงานกันซะเลย

ครั้นแล้วชายผู้นั้นจึงได้กลายเป็นผู้มั่งมีขึ้นมาด้วยฟางเพียงหนึ่งเส้นจากคำชี้แนะของเจ้าแม่กวนอิม จากนั้นชายผู้นั้นก็ไม่ได้มองฟางหนึ่งเส้นเป็นแค่ของธรรมดา ๆ อีกต่อไปจนตลอดชีวิตของเขา และถูกคนในหมู่บ้านเรียกขานกันว่า “เศรษฐีเศษฟาง”

...จบจ้า...

(อ่านภาษาญี่ปุ่นได้ที่ http://www.geocities.co.jp/HeartLand-Gaien/7211/Japanese/warashibej.html)

(เรื่องสั้น) 燈籠 (โคมไฟ) ตอนที่ 2/2

2010-06-21T02:55:00.003+07:00

(ต่อจาก ตอนที่1)

ดิฉันรู้สึกได้ถึงความรู้สึกหวาดหวั่นที่เย็นเยียบขึ้นมา ตัวดิฉันไม่สามารถนึกคำตอบออกมาได้ หากมัวอ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออกอยู่แบบนี้ จะต้องถูกจับเข้าตะราง ถูกตราด้วยบาปหนัก ดิฉันพยายามนึกหาคำพูดแก้ต่างเพื่อเอาตัวรอดให้ได้อย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ อย่างนั้นเอง แต่ไม่รู้จะพูดยืนกรานอย่างไรดี ราวกับหลงอยู่ในเขาวงกตเลยทีเดียว ดิฉันไม่เคยพบกับเรื่องน่ากลัวถึงเพียงนี้มาก่อนเลย และคำพูดที่เหมือนตะโกนออกมาจากปากได้ในที่สุดนั้น แม้แต่ตัวดิฉันเองยังคิดว่าเป็นเรื่องกะทันหันที่ดูไม่ได้เอาเสียเลย แต่ราวกับต้องมนตร์ของสุนัขจิ้งจอก พอพูดออกมาได้เสียคำหนึ่งแล้วก็เริ่มพล่ามออกมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุดราวกับ เสียสติยังไงยังงั้น

“จะขังดิฉันไม่ได้ ดิฉันไม่ผิด ดิฉันอายุ 24 แล้ว ดิฉันกตัญญูต่อพ่อแม่มาตลอด 24 ปี รับใช้พ่อกับแม่อย่างนอบน้อมตลอดมา ดิฉันผิดตรงไหนกัน ดิฉันไม่เคยถูกใครติเตียนลับหลังเลยสักครั้งเดียว มิสุโนะซังเป็นคนที่ยอดเยี่ยม อีกไม่นานจะต้องเป็นคนที่ยิ่งใหญ่แน่นอน เขาสัญญาจะไปทะเลกับเพื่อนด้วย ทำไมการที่ดิฉันอยากตระเตรียมเพื่อให้ได้ไปทะเลเช่นคนทั่ว ๆ ไปถึงเป็นเรื่องไม่ดีได้เล่า ดิฉันมันโง่ แต่ถึงจะโง่ก็จะช่วยเตรียมการให้กับมิซุโนะซังผู้เลอเลิศนั้นให้ได้เห็น ท่านผู้นั้นเป็นคนที่เกิดมาอย่างผู้ดี ไม่เหมือนคนอื่น ๆ หรอกนะคะ ดิฉันจะเป็นยังไงก็ได้ ขอแค่ท่านผู้นั้นได้เติบใหญ่สู่โลกกว้างได้อย่างผ่าเผยเท่านั้น ดิฉันจะเป็นยังไงก็ช่าง ดิฉันมีงานที่จะต้องทำ จะเอาดิฉันเข้าคุกไม่ได้ ก่อนจะอายุ 24 ดิฉันไม่เคยทำความชั่วเลยสักครั้งเดียว เฝ้าปรนนิบัติพ่อแม่ที่อ่อนแอตลอดมา ไม่เอานะ ไม่เอา จะเอาดิฉันเข้าคุกไม่ได้ ดิฉันจะเข้าคุกไม่ได้ ฉันสู้อุตส่าห์อุตสาหะซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาตลอด 24 ปี เพียงการกระทำที่หลงผิดเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นจะมาทำลาย 24 ปีที่ผ่านมา ไม่สิ ทำลายชีวิตทั้งชีวิตไม่ได้

มันไม่ถูกต้อง ดิฉันไม่ยอม มันพิลึกสิ้นดี แค่มือมันขยับไปโดยไม่ได้ตั้งใจเพียงนิดเดียวในช่วงหนึ่งของชีวิตถึงกับมา เป็นหลักฐานแห่งความเลวโดยสันดานได้รึไงกัน เกินไปแล้ว ดิฉันไม่ยอม ก็แค่เรื่องที่เกิดขึ้นในเวลาแค่สองสามนาที เพียงแค่ครั้งเดียวไม่ใช่รึไง ดิฉันอายุยังน้อย มันเป็นชีวิตต่อจากนี้เลยนะ ดิฉันยังต้องดำเนินชีวิตอันอัตคัตขัดสนเช่นแต่ก่อนต่อไปอีก มันเรื่องแค่นั้นเอง ดิฉันไม่มีอะไรแปลกไปจากเดิมทั้งนั้น ยังเป็นซะกิโกะคนเดียวกับซะกิโกะเมื่อวานนี้นะคะ ไอ้ชุดว่ายน้ำทะเลชุดเดียวจะทำให้ร้านไดมารุเดือดร้อนแค่ไหนกันเชียว ขนาดคนที่รีดไถคนอื่นพันสองพันเยน ไม่สิ ทำลายชีวิตคนคนหนึ่งแล้วยังได้รับคำชมจากทุกคนก็ยังมีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ คุกมันมีไว้สำหรับใครกันแน่ มีแต่คนไม่มีเงินเท่านั้นแหละที่ถูกยัดเข้าคุก ดิฉันน่ะยังพอจะเห็นใจพวกโจรได้อยู่ คนพวกนั้นน่ะมีนิสัยอ่อนแอและซื่อตรง ไปโกงใครเขาไม่ได้หรอก เพราะไม่ฉลาดแกมโกงขนาดจะไปหลอกคนอื่นมาบำเรอตัวเองได้ก็เลยถูกบีบคั้นจน ต้องทำเรื่องโง่เขลา ไปจี้ปล้น จากนั้นก็ต้องถูกจับขังคุกตั้งห้าปีสิบปี ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ประหลาดเสียจริง พิลึกเหลือเกิน มันเรื่องอะไรกัน ช่างบ้าบอสิ้นดี”

ดิฉันคงจะเพี้ยนไปแล้ว ไม่ผิดแน่นอน คุณตำรวจทำสีหน้าเย็นชาและจ้องมองหน้าดิฉัน ดิฉันนึกชอบคุณตำรวจคนนั้นขึ้นมาแว่บหนึ่ง แม้จะร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่แต่ดิฉันก็พยายามฝืนยิ้มให้ดู ไม่ว่ายังไงดิฉันก็ดูเหมือนจะเคยได้รับการปฏิบัติอย่างคนป่วยทางจิตมาก่อน คุณตำรวจกรุณาพาฉันมายังสถานีตำรวจอย่างระมัดระวัง ค่ำคืนนั้นดิฉันถูกส่งตัวเข้าห้องขัง พอรุ่งเช้าพ่อก็มารับ ดิฉันได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ ระหว่างทางกลับบ้านพ่อเพียงถามฉันว่า "ถูกใครทำร้ายมาหรือเปล่า" แล้วก็ไม่มีคำพูดอื่นใดออกมาอีก

เมื่อได้เห็นหนังสือพิมพ์ฉบับเย็น ใบหน้าของดิฉันก็แดงมาจนถึงใบหู เพราะมีเรื่องของดิฉันตีพิมพ์อยู่ในนั้น เป็นพาดหัวข่าวด้วยภาษาสุภาพว่า “แม้ขโมยก็ยังมีเหตุผล หญิงสาวฝ่ายซ้ายวิปลาสรำพัน” ความอัปยศไม่ได้มีเพียงแค่นั้น บรรดาเพื่อนบ้านยังพากันเดินป้วนเปี้ยนรอบบ้านดิฉัน ในตอนแรกดิฉันก็ไม่รู้ว่ามากันทำไม แต่ตอนที่ได้รู้ว่าทุกคนพากันมาเพื่อแอบดูสภาพของดิฉันนั้น ดิฉันถึงกับตัวสั่นเทาเลยทีเดียว ดิฉันเริ่มเข้าใจชัดแจ้งขึ้นมาแล้วว่า การกระทำเพียงเล็กน้อยของตัวดิฉันเป็นเรื่องใหญ่โตได้เพียงไหน ในตอนนั้น หากที่บ้านของดิฉันมียาพิษอยู่ล่ะก็ ดิฉันคงจะดื่มมันได้อย่างไม่สะท้านเป็นแน่ หรือหากมีกอไผ่อยู่ใกล้ ๆ บ้าน ดิฉันก็คงจะไปแขวนคอตายได้อย่างสบายใจเลยทีเดียว ส่วนครอบครัวของดิฉันก็ปิดร้านเป็นเวลาสองสามวัน

ในที่สุด ดิฉันก็ได้รับจดหมายจากมิซุโนะซัง

“ผมเป็นคนที่เชื่อใจซะกิโกะซังมากที่สุดในโลกนี้ แต่ซะกิโกะซังยังด้อยการศึกษา ซะกิโกะซังเป็นผู้หญิงที่ซื่อตรงก็จริง แต่จากสภาพแวดล้อมทำให้มีจุดที่ยังไม่ถูกต้องอยู่ ซึ่งผมพยายามจะแก้ไขจุดนั้นเรื่อยมา ทว่ามันก็มีสิ่งที่ไม่สามารถทำได้อยู่เช่นกัน มนุษย์จะขาดการศึกษาไม่ได้ วันก่อนผมไปเล่นน้ำทะเลกับเพื่อน และได้ถกกันอย่างยืดยาวที่ชายหาดเกี่ยวกับความจำเป็นของความทะเยอทะยานของมนุษย์ พวกผมคงจะยิ่งใหญ่ขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้ได้ ซะกิโกะซังก็โปรดใช้ชีวิตอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวชดใช้ความผิดที่ก่อขึ้นแม้แค่หนึ่งในหมื่นก็ตาม เพื่อเป็นการขออภัยต่อสังคมอย่างเต็มที่ จงเกลียดแค้นความผิดนั้น แต่อย่าได้เกลียดแค้นผู้คนเหล่านั้น” - มิซุโนะ ซาบุโระอุ (อ่านจดหมายนี้จบแล้วได้โปรดเผาจดหมายนี้ทิ้งซะ กรุณาเผาไปพร้อมกับซองด้วย ต้องเผาให้ได้นะ)

นี่เป็นเนื้อความในจดหมายทั้งหมด ดิฉันลืมเรื่องที่ว่ามิซุโนะซังถูกเลี้ยงดูอย่างคนมีสตางค์แต่ดั้งเดิมไป เสียสนิท

วันแห่งความทรมานใจผ่านวันแล้ววันเล่า รู้สึกเหงาใจขึ้นมาได้ถีงเพียงนี้ ในคืนนี้ พ่อพูดว่าหลอดไฟหม่นแสงถึงขนาดนี้จะทำเศร้าซึมอยู่ไม่ได้ แล้วจึงเปลี่ยนหลอดไฟเป็นหลอดสว่างขนาด 50 โฌะกุ จากนั้น สามคนพ่อแม่ลูกก็นั่งทานข้าวเย็นกันใต้หลอดไฟแสนสว่างนั้น แม่ได้แต่พูดว่า อา สว่าง สว่างเหลือเกิน ซ้ำไปซ้ำมา แล้วก็เอามือที่ถือตะเกียบไปบังตรงหน้าผากดูร่าเริงมีชีวิตชีวา ตัวดิฉันเองก็รินเหล้าให้พ่อ

ความสุขของพวกเราที่สุดแล้วมันก็เป็นแค่การเปลี่ยนหลอดไฟในห้องเช่นนี้เอง พอดิฉันลองแอบพูดกับตัวเองอย่างนั้นก็ไม่ได้เกิดวามรู้สึกเหงาอะไรสักเท่าไหร่ กลับมีแต่ความรู้สึกว่าด้วยโคมไฟที่เรียบง่ายนี้ ครอบครัวของเราเป็นดั่งโคมไฟหมุนที่สวยงาม อา อยากจะถ่ายทอดความรู้สึกปีติยินดีอย่างเงียบ ๆ ที่กำลังเอ่อล้นจากในหัวใจนั้นไปให้ถึงกระทั่งเหล่าแมลงที่ส่งเสียงอยู่ในสวนว่า อยากดูก็ดูไป ก็พวกเราพ่อแม่ลูกนั้นช่างงดงามเสียเหลือเกิน

(เรื่องสั้น) 燈籠 (โคมไฟ) ตอนที่ 1/2

2010-06-21T02:48:00.005+07:00

ยิ่งพูดไป ผู้คนก็ไม่ยอมเชื่อดิฉัน ผู้คนที่ได้เจอคนแล้วคนเล่า ล้วนระแวดระวังดิฉันไปซะทุกคน แม้แต่จะไปเยี่ยมเพียงเพราะคิดถึงอยากเห็นหน้าก็ยังเจอสายตาที่คล้ายจะบอกว่า ‘มาทำอะไรของเธอ’ คอยต้อนรับ เป็นเรื่องที่ยากจะยอมรับได้จริง ๆ

ดิฉันไม่อยากจะไปที่ไหนอีกต่อไปแล้ว แม้แต่การไปโรงอาบน้ำสาธารณะที่อยู่ใกล้ ๆ ก็จะต้องไปตอนช่วงย่ำค่ำ นั่นก็เพราะไม่อยากถูกใครเห็นหน้านั่นเอง ถึงอย่างนั้นก็ตาม สำหรับตัวดิฉันเมื่อกลางฤดูร้อนนั้น ก็ยังรู้สึกเหมือนเป็นที่สะดุดตาด้วยชุดยูกาตะที่ขาวโพลนดูลอยออกมาในความมืดย่ำค่ำ ทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนเจียนสิ้นใจเลยทีเดียว

ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้เกิดรู้สึกเหงาขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด และเพราะเข้าช่วงลดราคาด้วย จึงตั้งใจจะเปลี่ยนเป็นชุดกิโมโนพื้นดำไม่มีลายในทันทีทันใด การผ่านพ้นทั้งฤดูใบไม้ร่วง, ฤดูหนาว, ฤดูใบไม้ผลิ ด้วยการแต่งกายเดิม ๆ แบบนี้ ครั้นพอเข้าช่วงฤดูร้อนแล้วยังจะต้องสวมชุดยูกาตะสีขาวเดินไปเดินมาอีกล่ะก็ จะเป็นเรื่องที่เกินไปแล้ว

อย่างน้อยจนกว่าจะถึงฤดูร้อนปีหน้าก็อยากเปลี่ยนเป็นชุดที่สามารถใส่เดินได้อย่างไม่ต้องกังวลชุดลายดอกอะซะกะโอะนี้ อยากจะแต่งหน้าบาง ๆ เดินกลางฝูงชนในวันงานวัด เมื่อนึกถึงความสุขใจในเวลานั้นก็ทำให้หัวใจเต้นระรัวเลยล่ะ

ดิฉันก่อการโจรกรรมขึ้นมา เรื่องนั้นไม่มีผิดเพี้ยนแต่อย่างใด ดิฉันไม่ได้คิดว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นเป็นเรื่องดี เพียงแต่ว่า...ไม่สิ, จะพูดความตั้งแต่แรก ดิฉันหันหน้าพูดไปทางเทพเจ้าต่างหาก ดิฉันไม่พึ่งพามนุษย์ คนที่จะเชื่อเรื่องของดิฉันนั้นก็เชิญเชื่อไปเถิด

ตัวดิฉันเอง เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของร้านขายเกี๊ยะยากจน ตอนกลางคืน ขณะที่ดิฉันนั่งหั่นหอมอยู่ในห้องครัว ก็มีเสียงร้องไห้พลางเรียก ‘พี่สาวจ๋า’ ฟังดูน่าสงสารจากทางทุ่งลอยมาเข้าหู ดิฉันจึงหยุดมือ และคิดขึ้นมาแว่บหนึ่ง ตัวดิฉันเองหากมีน้องชายหรือน้องสาวที่จะร้องไห้เรียกหาอย่างน่าอาทรเช่น นั้นบ้างล่ะก็ อาจจะไม่ต้องมีชีวิตอันเหงาเศร้าเฉกเช่นนี้ก็เป็นได้ เมื่อคิดเช่นนั้น ในดวงตาที่ฟุ้งไปด้วยไอต้นหอมก็มีน้ำตาอุ่นผะผ่าวซึมออกมา พอใช้หลังมือป้ายน้ำตา ก็ยิ่งถูกไอของต้นหอมเล่นงานหนักขึ้น จนน้ำตาไหลออกมาเรื่อย ๆ กระทั่งไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีในที่สุด

ที่เริ่มมีข่าวลือทำนองว่า ’ยัยผู้หญิง คนนั้นเริ่มบ้าผู้ชายอย่างไม่อายใคร’ ออกมาจากแถบบ้านของคะมิยุยซังนั้น เป็นช่วงที่ซากุระเริ่มแตกใบใหม่ ทั้งดอกนะเดะชิโกะ ดอกอะยะเมะ เริ่มออกมาให้เห็นตามร้านยามราตรีในวันงานวัด แต่ถึงกระนั้นก็ตาม ในเวลานั้นช่างน่าสนุกเสียจริง ๆ มิซุโนะซังนั้น เมื่อตะวันตกดินก็จะมารับดิฉัน ส่วนตัวดิฉันเองนั้นได้สวมกิโมโนไว้อย่างเรียบร้อย พร้อมกับแต่งหน้าเสร็จตั้งแต่ตะวันยังไม่ตกดินนั่นแล้ว และเดินเข้าออกตรงประตูบ้านอยู่นั่นเอง บรรดาเพื่อนบ้านเมื่อเห็นลักษณะเช่นนั้นของดิฉันก็ค่อย ๆ ชี้นิ้วมาและซุบซิบกันทำนองว่า ‘นั่นไง ยัยซะกิโกะร้านขายเกี๊ยะจะไปหาผู้ชายแล้ว’ ซึ่งต่อมาดิฉันจึงได้ทราบในภายหลัง ทางพ่อแม่ก็คงจะรู้สึกได้ราง ๆ แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

ตัวดิฉันนั้นมีอายุได้ 24 ปีในปีนี้ แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ได้ไปเป็นเจ้าสาว ทั้งยังหาเจ้าบ่าวไม่ได้ นั่นเป็นเพราะความยากจนของครอบครัวประการหนึ่ง อีกประการหนึ่งคือ แม่ของดิฉันเกิดพูดเรื่องที่ตนเป็นเมียน้อยเจ้าของที่ดินผู้มีอิทธิพลใน เมืองนี้กับพ่อของดิฉัน และพอลืมบุญคุณเจ้าของที่ดินแล้วหนีมาอยู่บ้านของพ่อได้ไม่นานนักก็คลอด ดิฉันออกมา ซึ่งหน้าตาของดิฉันไม่เหมือนทั้งของพ่อและเจ้าของที่ดินคนนั้น จึงดูเหมือนว่าดิฉันต้องยอมรับการถูกจำกัดสังคม และการปฏิบัติคล้ายกับเป็นผู้ถูกกีดกันจากสังคมในช่วงหนึ่ง จากการที่เป็นลูกสาวของครอบครัวเช่นนี้ การห่างไกลจากเรื่องออกเรือนนั้นย่อมเป็นเรื่องธรรมดา

อย่างไรก็ตาม ด้วยรูปโฉมเช่นนี้ ต่อให้เกิดในครอบครัวสูงศักดิ์มั่งคั่ง ก็อาจจะมีชะตากรรมให้แคล้วคลาดไปอยู่ดีก็เป็นได้ กระนั้นก็ตาม ดิฉันก็ไม่ได้เคียดแค้นพ่อ กับแม่ก็ไม่ได้เคียดแค้นอะไร ดิฉันเป็นลูกที่แท้จริงของพ่อ ไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ตาม ดิฉันก็เชื่อเช่นนั้น ทั้งพ่อและแม่ล้วนกรุณาเอาใจใส่ดิฉันเป็นอย่างดี ดิฉันเองก็เอาใจใส่บุพการีเป็นอย่างดี ทั้งพ่อและแม่ต่างก็เป็นคนอ่อนแอ แม้แต่กับดิฉันที่เป็นลูกแท้ ๆ ก็ยังเกรงใจอะไรอยู่บ้าง ดิฉันตระหนักดีว่าทุกคนต้องเอื้ออาทรแก่ผู้อ่อนแอที่หวาดหวั่นทั้งหลาย ตัวดิฉันนั้นคิดอยู่เสมอว่า สำหรับบุพการีแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องลำบากหรือเปล่าเปลี่ยวเพียงไหนก็จะอดทนฝ่าไปให้ได้ กระนั้นก็ตาม ตั้งแต่ได้สมาคมกับมิซุโนะซัง ตัวดิฉันก็เริ่มเกียจคร้านในการกตัญญูต่อพ่อแม่ขึ้นมานิดหน่อย

หากจะพูดไปก็เป็นเรื่องที่น่าละอาย มิซุโนะซังนั้นเป็นนักเรียนโรงเรียนพาณิชย์ที่อายุอ่อนกว่าดิฉันถึง 5 ปีเลยทีเดียว แต่ถึงอย่างนั้นก็โปรดได้อภัยด้วยเถิด เพราะตัวดิฉันเองไม่มีทางเลือกอื่นใด ตอนฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ตาซ้ายของดิฉันมีอาการไม่ดี จึงไปหาจักษุแพทย์ที่อยู่ใกล้ ๆ ดิฉันจึงได้รู้จักกับมิซุโนะซังที่ห้องรอพบแพทย์ของโรงพยาบาลนั้นนั่นเอง

ดิฉันเป็นผู้หญิงประเภทที่ชอบเสน่หาได้คนอื่นด้วยการมองเพียงแว่บเดียวเท่านั้น ลักษณะการติดผ้าปิดตาซ้ายแบบเดียวกับดิฉัน นั่งห่อไหล่ดูไม่ใคร่สบายแลเฝ้าเปิดพจนานุกรมดูหน้านั้นหน้านี้ซ้ำไปมานั้น ดูช่างน่าสงสารยิ่งนัก ด้านดิฉันนั้น เป็นเพราะผ้าปิดตาทำให้ยังรู้สึกหดหู่ใจอยู่นั่นเอง แม้จะมองผ่านหน้าต่างห้องรอพบแพทย์เพื่อดูใบอ่อนของต้นชิอิที่อยู่ด้านนอกก็ตาม ใบอ่อนของต้นชิอิก็ถูกอาบไปด้วยแสงวาวของแดดจนดูราวกับติดไฟไหม้เป็นเปลวสี เขียวขึ้นมา ดิฉันคิดว่าสรรพสิ่งที่อยู่ภายนอกทั้งหมดเป็นเหมือนสิ่งที่อยู่ในประเทศแห่ง เทพนิยายอันแสนไกล ส่วนการที่ดิฉันรู้สึกถึงความงามอย่างเลอเลิศที่ไม่ใช่สิ่งซึ่งมีอยู่ในโลก นี้ของใบหน้ามิซุโนะซังนั้น ดิฉันตระหนักดีว่าต้องเป็นความช่วยเหลือแห่งเวทย์มนตร์ของผ้าปิดตาของดิฉัน อย่างแน่นอน

มิซุโนะซังเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีคนที่อยากจะเข้าไปนับญาติด้วย ครอบครัวเป็นร้านขายยาที่พออยู่ได้ คุณแม่เสียชีวิตเมื่อมิซุโนะซังยังเป็นเด็กเล็ก ส่วนคุณพ่อก็เสียชีวิตไปอีกเมื่อมิซุโนะซังอายุ 12 ปี จากนั้น กิจการของครอบครัวก็ไม่สามารถสืบต่อได้ พี่ชาย 2 คนกับพี่สาว 1 คนล้วนกระจายกันไปอยู่กับญาติที่อยู่ไกลออกไป มิซุโนะซังที่เป็นลูกคนสุดท้องก็ต้องถูกหัวหน้าคนงานที่ร้านเลี้ยงดู แม้ตอนนี้จะได้รับโอกาสให้ไปเรียนที่โรงเรียนพาณิชย์ก็ตาม แต่นั่นก็ทำให้รู้สึกอึดอัดไม่น้อย และทำให้ดูเหมือนกำลังผ่านแต่ละวันอัน ๆ เงียบเหงาอยู่อย่างนั้น มีเพียงเวลาที่ได้เดินเล่นกับดิฉันเท่านั้นหรืออะไรทำนองนั้นเท่านั้นที่ดูสนุกสนาน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหนของตัวเองก็พูดได้อย่างเปิดเผยร่าเริง แม้แต่เรื่องรอบตัวก็ดูเหมือนจะยังมีเรื่องที่ไร้อิสระอยู่มากมาย กระทั่งพูดถึงเรื่องที่ได้ให้สัญญาว่าจะไปเล่นน้ำทะเลกับเพื่อนตอนฤดูร้อนปี นี้ก็ยังมองไม่เห็นวี่แววของความสนุกแม้แต่น้อย แต่กลับดูซึมไปเสียอีก ในคืนนั้น ดิฉันได้กระทำการโจรกรรม ดิฉันขโมยชุดว่ายน้ำทะเลสำหรับผู้ชายมาหนึ่งชุด

ดิฉันค่อย ๆ เข้าไปในร้านไดมารุซึ่งเปิดกิจการกว้างขวางที่สุดในเมืองนี้แล้วทำเป็นสนใจ ชุดลำลองฤดูร้อนสตรี และดึงชุดว่ายน้ำสีดำที่อยู่ด้านหลังเข้ามาเหน็บไว้ที่รักแร้อย่างพอดิบพอดี จากนั้นจึงออกจากร้านมาอย่างเงียบ ๆ ทว่าเมื่อก้าวไปได้สองสามก้าวก็ถูกส่งเสียงเรียก ‘นี่ คุณ’ จากด้านหลัง และคล้ายกับถูกความหวาดกลัวจนแทบจะตะโกน ‘ว้าก’ นั้นไล่กวดมา ดิฉันจึงออกวิ่งราวกับคนเสียสติ พอได้ยินเสียงตะโกนว่า ‘ ขโมย ! ’ ดังมาจากทางด้านหลัง บ่าก็ถูกฟาดดังพลั่ก เมื่อหันหน้ากลับไปก็ถูกชกเข้าที่หน้าผากเข้าอย่างจัง

ดิฉันถูกพาตัวไปยังป้อมตำรวจ ที่หน้าป้อมตำรวจนั้น ผู้คนมารวมตัวกันมืดฟ้ามัวดิน ทุกคนล้วนแต่เป็นคนในเมืองนี้ที่รู้จักหน้าตากันทั้งนั้น ผมของดิฉันคลายออก แม้แต่ผ้าคลุมเข่ายังยื่นออกมาจากชายชุดยูกาตะ เป็นสภาพที่น่าสมเพชเหลือเกิน

คุณตำรวจให้ดิฉันเข้าไปนั่งที่ห้องแคบ ๆ ปูด้วยเสื่อทะทะมิที่อยู่ด้านในของป้อมตำรวจ จากนั้นจึงถามดิฉันหลาย ๆ อย่าง เป็นตำรวจผิวขาว ใบหน้าเรียว สวมแว่นตากรอบทอง อายุราว ๆ 27 หรือ 28 ปี ดูท่าทางน่าขยะแขยง หลังจากที่ถามชื่อ ที่อยู่ และอายุของดิฉันตามปกติก่อนจะค่อย ๆ บันทึกลงสมุดจดแล้วจู่ ๆ ก็แสยะยิ้มอย่างมีเลศนัยออกมา และพูดว่า

“ครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วล่ะ?”

(อ่านต่อ ตอนที่2)

ชิกะ นาโอยะ 志賀直哉

2010-06-21T02:30:00.001+07:00

志賀直哉（しがなおや）

20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1883 ~ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1971

หลังจากสำเร็จการศึกษาในระดับมัธยมปลายแล้ว ชิกะ นาโอยะ ก็ได้เข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่ มหาวิทยาลัยโตเกียวเทย์โคคุ ในคณะวรรณคดี สาขาวรรณคดีอังกฤษ แต่ก็ลาออกเสียกลางคัน

ในปี 1910 ชิกะ นาโอยะ ได้ร่วมมือกับเพื่อนสมัยเรียนทำนิตยสารด้านวรรณศิลป์ขึ้น และในช่วงนั้นเองที่ตัวเขาซึ่งมีระหองระแหงกับพ่อผู้ต่อต้านการเป็นนักเขียน อยู่แล้วเกิดมีปัญหาการแต่งงานทำให้ความขัดแย้งรุนแรงขึ้นจนต้องออกจากบ้าน ในที่สุด (อย่างไรก็ตาม เขาและพ่อก็กลับมาคืนดีกันได้ในปี 1917)

ในปีเดียวกันนั้น ชิกะ นาโอยะ ได้เขียนงานเขียนที่มีชื่อเสียงออกมาหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น 『城の崎にて』『和解』『小僧の神様』『焚火』 ซึ่งลักษณะของงานเขียนที่ “ไม่มีประโยคอันสูญเปล่า” ได้ส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อนักเขียนยุคไทโชจนถึงโชวะ ทำให้เขาถูกขนานนามว่าเป็น “เทพเจ้าแห่งนิยาย” เลยทีเดียว และเรื่องยาวเพียงเรื่องเดียวของเขาที่ชื่อ 『闇夜行路』ก็ ถูกยกย่อง ให้เป็นงานเขียนที่เป็นตัวแทนของงานเขียนในยุค 近代ชิ้นหนึ่งซึ่งถือ เป็นงานที่ ยอดเยี่ยมที่สุดสำหรับยุค 近代 อีกด้วย

ในช่วงชีวิตของ ชิกะ นาโอยะ มีการย้ายที่อยู่ถึง 26 ครั้ง โดยช่วงก่อนสงครามนั้นได้ไปอยู่ทั้งที่นารา เกียวโต อาบิโคะ เป็นต้น และด้วยความที่เขามีความรู้ด้านศิลปะอย่างแตกฉาน จึงลงมือทำหนังสือภาพศิลป์ด้วยตัวเอง (ปี 1938) และเมื่อกลับมาที่โตเกียว ซึ่งเป็นช่วงหลังสงคราม ก็มีงานเขียนออกมาเพียงสองเรื่อง ช่วงนี้จึงถือว่าเป็นช่วงที่มีงานเขียนออกมาค่อนข้างน้อย

ช่วงชีวิตครึ่งหลังของ ชิกะ นาโอยะ นั้น เขาได้เข้ารับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ด้านวัฒนธรรมร่วมกับเพื่อนสนิทอย่าง ชิมาซากิ โทซน ในปี 1949

ต่อมาในปี 1971 ชิกะ นาโอยะ เสียชีวิตเพราะความชราภาพกอปรกับโรคมะเร็งปอด และหลังการเสียชีวิตของเขา ต้นฉบับงานเขียนจำนวนมากได้ถูกบริจาคไว้ที่ 日本近代文学館 และยังมีงานตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์อิวานามิ （岩波書店）ใน ชื่อชุด 『志賀直哉全集』ออกมาอย่างต่อเนื่องอีกหลาย เล่ม แม้ว่าเขาจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่ก็ยังมีบรรดาลูกศิษย์อีกหลายคนที่ได้เป็นนักเขียนในเวลาต่อมา

ฮิงูจิ อิจิโย 樋口一葉

2010-06-21T02:25:00.005+07:00

樋口一葉　（ひぐち　いちよう）

2 พฤษภาคม ค.ศ. 1872 ~ 23 พฤศจิกายน ค.ศ.1896

樋口一葉 (ひぐち　いちよう) มี ชื่อจริงคือ 樋口奈津 (ひぐちなつ)

(ที่ใช้นามปากกานี้ก็ด้วย เจตนาจะไม่ให้ทราบเพศของตนในงานเขียน)

เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ปี ค.ศ. 1872 เป็นลูกคนที่สองในบรรดาพี่น้องทั้งหมด 5 คน เริ่มมีนิสัยรักการอ่านมาตั้งแต่เด็ก โดยช่วงที่เป็นเด็กจะชอบหนังสือประเภท 草双紙(くさぞうし-หนังสือที่เน้นภาพ ต่าง ๆ และมีตัวหนังสือประกอบ มีแยกสีปกตามเนื้อหาภายในเล่ม โดยเนื้อหาจะเป็นเรื่องสำหรับเด็กเป็นส่วนใหญ่)

จากสภาพครอบครัวที่มี การย้ายบ้านอยู่บ่อยครั้ง รวมไปถึงการเสียชีวิตของลูกชายในครอบครัวและการเสียชีวิตของพ่อที่เกิดขึ้น ติด ๆ กัน ทำให้หน้าที่เสาหลักของครอบครัวต้องมาเป็นของอิจิ โยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในวัยเพียง 17 ปี

และทั้งที่บ้านฮิกูจิ มีหนี้สินมากมาย กลับถูกเรียกสินสอดทองหมั้นจากคู่หมั้นของอิจิโยเป็นจำนวนมาก การหมั้นหมายของอิจิโยและคู่หมั้นจึงต้องยกเลิกไป

เวลาต่อมาเมื่ออิจิโย ย้ายมาอยู่บ้านหลังใหม่กับแม่และน้องสาว ต่างก็ช่วยกันรับงานเย็บปัก ซักผ้ามาทำ ซึ่งเป็นชีวิตที่แสนลำบาก แต่ตัวอิจิโยเองไม่ถูกกับงานใช้แรงงานลักษณะนี้นัก งานดังกล่าวจึงเป็นหน้าที่ของแม่และน้องสาวเสียเป็นส่วนมาก

เหตุผลอีกประการหนึ่ง ก็คือ อิจิโยเป็นคนสายตาสั้น จึงไม่เหมาะกับงานที่ต้องใช้ความพิถีพิถัน ในขณะที่กำลังหารายได้ด้วยงานอื่นที่ตนสามารถทำได้อยู่นั้นเอง ก็ได้รู้เรื่องที่คนรู้จักได้รับเงินมากมายจากค่าต้นฉบับ จึงตัดสินใจที่จะเขียนนิยายนับแต่นั้นมา

หลังจากที่เขียน เรื่องสั้นเรื่องแรกออกมาเมื่ออายุ 20 ปีแล้ว ในปีเดียวกันนั้นก็เกิดแรงบันดาลใจคิดนามปากกาของตัวเองขึ้นมาเป็น "อิจิโย" และเพื่อให้ดำรงชีพในฐานะนักเขียนต่อไปได้ จึงเข้าเป็นลูกศิษย์ของ 半井桃水（なからいとうすい）ซึ่งเป็นผู้ สื่อข่าวนิยายของหนังสือพิมพ์โตเกียวอาซาฮี ระหว่างที่อิจิโยได้เรียนรู้หลาย ๆ อย่างจากการเป็นลูกศิษย์ของโทซุยอยู่นั้น โทซุยเองก็ช่วยดูแลความเป็นอยู่ที่ยากเข็ญของอิจิโยอย่างไม่ขาด ทว่าการใกล้ชิดกันของทั้งสองคนนั้นกลับทำให้เป็นที่ครหาของผู้คน (ในสมัยนั้นการคบหากันโดยไม่คิดแต่งงานกันให้แน่นอนของชายหญิงเป็นเรื่องที่ ยอมรับไม่ได้) จึงทำให้สายสัมพันธ์ของทั้งสองต้องขาดสะบั้นลง และราวกับต้องการจะแยกจากโทซุยให้ได้อย่างชัดเจน อิจิโยจึงเขียนเรื่อง 『うもれ木』ที่เป็นแนวอุดมคติที่แปลก ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง และงานเขียนนี้ก็เป็นงานเขียนที่สร้างความสำเร็จให้แก่อิจิโยขึ้นมาได้บ้าง

จากนั้นอิจิโยได้ เขียนงานออกมาอีกหลายเรื่อง และในช่วงนั้น คู่หมั้นที่เคยถอนหมั้นจากอิจิโยไปซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็นอัยการ ก็กลับมาขออิจิโยแต่งงาน ทว่าอิจิโยก็ได้ปฏิเสธไป และในเวลาต่อมา จากสภาพชีวิตที่ยังลำบาก อิจิโยก็เปิดร้านขายของชำเพื่อขายของจิปาถะ แต่ในปี 1894 ก็ต้องย้ายที่อยู่อีกครั้ง จึงต้องออกจากร้านไป และในปีนั้นเองที่อิจิโยนำประสบการณ์ต่าง ๆ ที่ได้สั่งสมมาใช้เขียนงานเขียนที่เป็นดั่งตัวแทนของเธอ ซึ่งก็คือเรื่อง 『たけくらべ』 นั่นเอง ในเดือนธันวาคมปีเดียวกันก็เขียนเรื่อง 『大つごもり』 และเมื่อถึงเดือนมกราคมปี 1895 เรื่อง 『たけくらべ』 ก็ได้ถูกตีพิมพ์ใหม่ถึง 7 ครั้ง

นอกจากนี้ ในช่วงเวลาดังกล่าวก็ยังมีงานเขียนเรื่อง 『ゆく雲』、『にごりえ』、『十三夜』 โดยช่วงเวลาตั้งแต่เปิดตัว งานเขียนเรื่อง 『大つごもり』มาจนถึงเรื่อง『裏紫』นั้นถูกเรียกว่าเป็น "14 เดือนแห่งปาฏิหาริย์" เลยทีเดียว

ในปี 1896 โมริ โอไง 森鴎外 (もりおうがい) ได้เขียนชื่นชมและประเมินอิจิโยไว้สูงมาก โดยเขียนลงในหนังสือ 『めさまし草』 และเริ่มมีกลุ่มคนผู้ สนใจในโลกแห่งวรรณกรรมมาเยี่ยมเยียน จากนั้นยังมีงานเขียนอื่น ๆ ตามมาอีกนิดหน่อย

อิจิโยมีอาการป่วย ด้วยโรควัณโรคมาอย่างต่อเนื่อง ในเดือนสิงหาคมได้เข้ารับการตรวจและหมอลงวินิจฉัยว่าไม่สามารถรักษาได้ อิจิโยจึงเสียชีวิตในวันที่ 23 พฤศจิกายน ปีค.ศ.1896 ด้วยวัยเพียง 24 ปี 8 เดือน ซึ่งหากนับเฉพาะช่วงชีวิตที่เป็นนักเขียนก็เพิ่งจะผ่านมาได้ 14 เดือนกว่า ๆ เท่านั้นเอง ซึ่งในปีถัดมาก็ได้มีการตีพิมพ์หนังสือรวมเล่มงานเขียนของอิจิโยออกมา

และตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2004 ธนาคารญี่ปุ่นก็ได้นำภาพของอิจิโยมาพิมพ์ลงในธนบัตรราคา 5000 เยนเรื่อยมาจนถึงบัดนี้

平家物語 (เฮเคะโมโนกาตาริ) (1)

2010-06-21T01:07:00.012+07:00

เรื่อง 平家物語 (เฮเคะโมโนกาตาริ) เป็นวรรณกรรมอิงประวัติศาสตร์ ที่ถูกเขียนขึ้นในสมัยคามาคุระ (ประมาณปี ค.ศ. 1185 - 1333) เนื้อเรื่องสามารถเล่าได้ย่อ ๆ คือ (แน่นอนว่า spoil)...

"ตระกูลไทระรบกับตระกูลมินาโมโตะ สุดท้ายตระกูลมินาโมโตะชนะ ส่วนไทระ ตายหมด"

มีเท่านี้จริง ๆ เพียงแต่กว่าจะเข้าสู่ช่วงการต่อสู้ระหว่างสองตระกูลหลายต่อหลายครั้ง ไปจนถึงฉากสุดท้ายแห่งศึกตัดสินของทั้งสองฝ่ายนั้น จะมีเรื่องราวมากมายที่แทรกเข้ามา และเป็นเรื่องราวที่อิงจากประวัติศาสตร์แทบทั้งสิ้น

จริง ๆ แล้ว แม้เรื่องเฮเคะโมโนกาตาริ (ต่อจากนี้จะเรียกว่า เฮเคะ ล่ะนะ สั้นหน่อย) จะเป็นเรื่องของคนตีกัน แต่แก่นของเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องของ "อนิจจัง" (諸行無常-しょぎょうむじょう) ของสรรพสิ่งบนโลก เพราะระหว่างการดำเนินเรื่องเฮเคะนี้ เราจะได้เห็นคนที่รุ่งโรจน์ ร่วงหล่น อยู่เนือง ๆ

ซึ่งความเป็นวรรณกรรมอิงประวัติศาสตร์ที่มุ่งนำเสนอแนวคิดอนิจจังนี้ จะเห็นได้ตั้งแต่ย่อหน้าแรกของเรื่อง ที่เขียนไว้ว่า...

"เสียงระฆังแห่งวัดเชตวัน เป็นเสียงก้องกังวานแห่งอนิจจัง สีของดอกสาละที่แปรเปลี่ยนเป็นสีขาวยามองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าดับขันธ์ปรินิพพานนั้น ก็แสดงให้เห็นหลักแห่งความเสื่อมยศของผู้ได้ยศ ผู้รุ่งเรืองขึ้นที่สูงไม่มีทางคงอยู่ได้ตลอดกาล เป็นเหมือนความฝันในราตรีแห่งฤดูใบไม้ผลิ บุรุษกล้าย่อมมีวันเสื่อมสังขาร เฉกเช่นเดียวกับฝุ่นผงที่อยู่เบื้องหน้าสายลมทั้งหลาย "

...ทำนองนี้ (แปลเองแบบไม่สามารถนำไปอ้างอิงได้ โปรดอ่านด้วยความระมัดระวัง) จากนั้นเนื้อเรื่องก็จะเข้าสู่ความขัดแย้งและการต่อสู้ระหว่างสองตระกูล ซึ่งจะหาโอกาสมาเขียนในโอกาสต่อ ๆ ไป

ในประเทศไทย ไม่ค่อยรู้จักเรื่องนี้กันมากนัก (ผมก็ไม่เคยรู้จักมาก่อนเหมือนกัน ถ้าไม่ได้เจอตอนเรียน) แต่อาจได้รู้จักตัวละครที่ปรากฏในเรื่องนี้กันมากกว่า ไม่ว่าจะเป็น มินาโมโตะ โยชิทซึเนะ, มินาโมโตะ โยริโตะโมะ, เบงเคย์ อะไรทำนองนี้ และก็ยังไม่มีฉบับแปลเป็นภาษาไทยด้วยเช่นกัน (ถ้ามีบอกด้วย อยากได้มาก) แต่ถ้าเป็นการ์ตูนที่เขียนโดยยกเนื้อเรื่องบางส่วนมาล่ะก็มีให้เห็นอยู่บ้าง (แต่นึกชื่อไม่ออก ไว้คราวหน้าจะมาเขียนถึงละกัน)

เรื่อง 平家物語 นี้ ยังมีแง่มุมให้นำมาเขียนถึงได้อีกมากมาย หากมีโอกาสและข้อมูลที่น่าสนใจ ก็จะค่อย ๆ นำมาเขียนต่อไป

ส่วนตอนแรกนี้ ขอเขียนแค่นี้ก่อนก็แล้วกันครับ :D